Gratis verzending vanaf €35,-
Unieke producten
Milieuvriendelijk, hoogste kwaliteit
Professioneel advies: 085 - 743 03 12

Mijn ondernemersreis is, tot nu toe, een kronkelig pad.

Een duidelijk doel had ik voor ogen toen ik de beslissing nam. Ik wilde alleen nog maar dingen doen die ik leuk vind!

Het is de dag voor kerstmis 2019 en met mijn toenmalige werkgever zat ik aan een tafeltje in een v.d. Valk hotel aan een kop cappuccino. Het gesprek ging over mijn toekomst bij het bedrijf want mijn jaarcontract liet ten einde. Ik had er, voorafgaande aan dit gesprek, natuurlijk zelf ook al over nagedacht. Ik was niet helemaal tevreden met hoe dingen gingen. Had ik er vertrouwen in dat het ten goede zou veranderen? Wilde ik nog wel door bij dit bedrijf?

Is die vraag stellen niet meteen het antwoord?

Als ik het slim zou spelen dan kon ik van deze situatie misschien wel de ultieme kans maken om mijn droom waar te maken! Al sinds ik in 2008 mijn beddenwinkel had verkocht wilde ik ooit nog eens voor mezelf beginnen, maar dan zonder personeel. Ik zou (verkoop)trainer worden! Regelmatig heb ik op het punt gestaan dit te gaan doen maar telkens was de sprong te groot. Alle financiële zekerheid opgeven terwijl de hypotheek door zou lopen, de kinderen gevoed moesten worden etc. Ik durfde niet. Maar nu was misschien wel de ideale kans! Stel je voor dat mijn werkgever zou besluiten mijn contract niet te verlengen. Dan zou ik in de W.W. komen, vandaaruit zijn er allerlei regelingen waardoor je met een ‘vangnet’ kunt gaan ondernemen!

Het gesprek verliep precies zoals gehoopt. We besloten niet verder te gaan met elkaar. Mijn werkgever wauwelde nog even door maar ik hoorde het eigenlijk allemaal niet meer. Ik kon maar aan één ding denken. Yes! Ik word weer ondernemer! Mijn reis stond op het punt van vertrek!

Het eindstation als vertrekpunt

Dat was het dan. Er was geen weg meer terug. Op het eindstation van mijn bestaan als werknemer was ik aangekomen en ik wilde niet meer terug. Nu al niet meer! Thuis aangekomen mijn vrouw verteld wat er was gebeurd en wat het plan was. Ze was zeker niet meteen enthousiast (mild uitgedrukt). Ze was vooral boos dat ik haar niet had meegenomen in mijn beslissingsproces. En terecht! Laten we zeggen dat het niet de gezelligste kerst ooit was.

Na de kerst direct begonnen met het schrijven van een ondernemingsplan. Dat moest voor het UWV. Ik had het eigenlijk in 2 uurtjes allemaal op papier staan. Dat was niet zo moeilijk ik had het namelijk allemaal al in mijn hoofd zitten. In een notendop: ik zou, in zaaltjes in het land, trainingen gaan verzorgen over LinkedIn en Sales. Niks moeilijks aan, ik zag een rechte snelweg voor me die me naar mijn einddoel zou leiden, toch?

Derde week januari 2020 had ik toestemming van het UWV, ik mocht aan de slag in ‘de Startersregeling’. Ik schreef me diezelfde dag nog in bij de KVK en kon het wereldkundig maken. De stof voor de LinkedIn training had ik al gemaakt, het was nu slechts nog een kwestie van zaaltjes huren en cursisten werven. In de tussentijd kwamen de eerste opdrachten al binnen om MKB bedrijfjes te helpen met hun acquisitie op LinkedIn. De eerste omzet was een feit.

In februari heb ik een paar LinkedIn trainingen gegeven. Ze werden goed ontvangen en de aanmeldingen voor de volgende trainingen kwamen binnen. Het ging beter dan ik had gehoopt en geprognotiseerd. Ik had echt een vliegende start. Wat vond ik het ook leuk om te doen. Ik zei regelmatig tegen mijn vrouw: “Ik had dit jaren eerder moeten doen!”

Eind februari zat mijn agenda, tot en met mei helemaal vol en financieel leek het allemaal top te gaan. Het zag ernaar uit dat ik ruim het dubbele zou gaan verdienen als mijn laatst genoten salaris. Het was hard werken, dat wel, maar ik had er zoveel plezier in dat het helemaal niet als werken voelde. Zie je wel! Ik zit op de juiste snelweg en de maximum snelheid is hoger dan ik dacht!

Corona

In maart gebeurde het ondenkbare, totaal onverwacht. Tenminste, voor mij. Natuurlijk had ik het nieuws gevolgd, natuurlijk wist ik wat het was. Ik had alleen geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat het ons in Nederland ook zou treffen. Naïef? Misschien… Maar zo zit ik in elkaar. Ik maak me niet zo gauw zorgen om iets. Ik deal met uitdagingen als ze zich daadwerkelijk voordoen.

Net als bij zovelen was mijn agenda van de één op andere dag helemaal leeg. Geen afspraken, geen trainingen en geen inkomsten meer. Een dag lang zat ik wezenloos, op de bank, voor me uit te staren. Toen kreeg ik een mailtje van iemand die zich had ingeschreven voor een training eind maart. Of ik die training niet via Zoom kon geven. Eerlijk gezegd had ik nog nooit iets met Zoom gedaan. Ik wist dat het om beeldbellen ging. Ik ging op onderzoek uit en naarmate ik meer over de mogelijkheden van Zoom las werd ik enthousiaster. Dit werd de eerste bocht in de weg die toch niet helemaal een snelweg bleek te zijn. Misschien meer een provinciaalse weg?

Ik besloot niet alleen die training via Zoom te gaan doen, ik besloot ook een Webinar te gaan doen via Zoom. Zowel de training als het Webinar gingen goed. Iedereen was enthousiast. Ten eerste besloot ik dat ik nog meer van die Webinars wilde gaan organiseren. Ten tweede besloot ik mijn trainingen op te nemen in filmpjes. Dan hoef ik ze niet elke keer opnieuw te geven en kan ik ze laagdrempelig aanbieden. Nog een voordeel was dat als, over een paar weken, alles weer normaal is, ik de opnames kan gebruiken om cursisten, voor de fysieke training, de stof te laten leren. Dan kan de fysieke training veel diepgaander worden. Meer een soort workshop, veel leuker om te volgen en zeker leuker om te geven.

Dagenlang was ik bezig mijn trainingen op te nemen, de filmpjes te bewerken, geluid te optimaliseren etc. Ik was er echt trots op toen het klaar was. Inmiddels mijn website wat aangepast door Gravity Media zodat het academie was, inclusief betaalmogelijkheden. Ook kon ik er mijn Webinars in kwijt en deze gaan gebruiken als Marketing tool. Alles werkte. Er was maar één probleem….. Door de situatie begon iedere trainer zijn kennis, voor bodemprijzen, online te gooien. Door de onzekerheid werden veel ondernemers, mijn doelgroep, onzeker en hielden hun hand op de knip. De verkoop verliep alles behalve soepel. Mijn provinciaalse weg bleek meer op een doorgaande weg in de bebouwde kom te zijn. Ik kwam vooruit maar kon niet zo hard als ik graag wilde…

Tussenstation

Al enige tijd gebruikte ik een LinkedIn automation tool om mijn netwerk uit te breiden. Ik had een heel systeem opgezet waardoor mijn doelgroep, ondernemers uit Nederland en Vlaanderen, automatisch werden uitgenodigd, met een begeleidend schreven. Vervolgens kregen ze een welkomsbericht en enige tijd daarna een opvolgberichtje. In een gesprek met de eigenaar van Gravity Media vertelde ik over dit systeem. Al sparrend ontstond al snel een nieuw businessmodel: Leadgever. Met leadgever zouden we warme leads gaan genereren voor andere bedrijven. Er zijn immers veel bedrijven die bereid zijn serieus geld te betalen voor warme leads.

Zo gezegd zo gedaan. Afspraken gemaakt met het bedrijf achter de Automation Tool voor een white-label versie. Een paar posts op LinkedIn en de abonnementjes voor deze dienst vlogen over de toonbank. We hadden een goudmijntje te pakken! Het geld stroomde binnen en mijn klanten waren vrijwel allemaal super tevreden! Dit ging enkele maanden supergoed. Totdat……..

LinkedIn veranderde de spelregels. Waar je eerst circa 100 mensen per dag een uitnodiging kon sturen kon je ineens nog maar 100 mensen per week uitnodigen. Dit veranderde wat mij betreft alles! Honderd uitnodigingen per dag versturen en opvolgen kost serieus veel tijd. Het automatiseren van deze handelingen was geld waard omdat het zoveel tijd bespaarde. Honderd uitnodigingen per week versturen en opvolgen heb je zo gedaan. Mijn automation tool was zo goed als waardeloos geworden. Helaas kon ik niets doen met de prijs van het abonnement omdat het dan voor mij niet meer interessant was me ermee bezig te houden. Ik stopte er mee. Ik was beland in een doodlopende straat.

Kortom: terug bij af.

Terug naar de tekentafel

Ik had veel gesprekken met ondernemers in die tijd. Al snel kreeg ik in de gaten dat ze allemaal een ding gemeen hadden. Vol passie zijn ze begonnen aan hun bedrijf omdat ze een specialisme hebben of een top-product. Velen van hen worstelen echter met de commerciële kant van het ondernemen. Verkopen? Liever niet. Marketing en reclame maken? Daar ben ik te bescheiden voor. Met mijn jarenlange ervaring in de sales, marketing en als ondernemer merkte ik dat voor de uitdagingen waar die ondernemers voor stonden ik meestal wel een oplossing had. Had ik de expertise niet zelf in huis, dan had ik wel iemand in mijn netwerk die kon helpen. Oké, maar hoe maak je daar een verdienmodel van? Na wat sparren met mijn business coach werd de ‘Online Business Coach’ geboren. Ondernemers betalen een vast bedrag per maand en kunnen zelf afspraken in mijn agenda inplannen. Tijdens deze afspraken help ik ze met Social Selling en andere uitdagingen.

Ik begin met de acquisitie en al snel had ik ongeveer 15 klanten. Daar had ik het redelijk druk mee waardoor het werven van nieuwe klanten op de achtergrond kwam. Ondertussen hield ik me namelijk ook nog bezig met Gravity Media en een nieuw concept dat we samen uit de grond probeerden te stampen: Company Fuel (kom ik later op terug). Om het concept rendabel te maken had ik echter minimaal 30 klanten nodig. Ik kwam er simpelweg niet aan toe om te groeien naar die 30 klanten. Het concept bleek minder schaalbaar dan op voorhand gedacht. Zoals zo vaak is er een ‘noodsituatie’ voor nodig om de waarheid onder ogen te zien. Gezondheidsklachten en andere privé situaties deden me tot de conclusie komen dat ik moest stoppen met het online business coachen. Op een paar na nam ik afscheid van de klanten waarmee ik samenwerkte om zo tijd vrij te maken voor wat er zou komen. Ik zit op een slecht onderhouden zandpad en hoe vind ik weer de verharde weg?

Wat vind ik nou leuk?

Want dat er iets moest komen, dat was duidelijk. Ik vind ondernemen te leuk. Terug naar een werknemer, dat nooit! (Nou ja, zeg nooit: ‘nooit’.) Er waren een aantal zaken belangrijk in mijn ogen.

  1. Werken met ondernemers heeft mijn voorkeur, zij hebben een specifieke energie en drive waar ik energie van krijg.
  2. Mijn kennis over ondernemerschap en het commerciële proces is van meerwaarde voor veel ondernemers.
  3. Meedenken over het commerciële proces en het bedenken van een goede strategie vind ik leuk om te doen.
  4. Het online acquisitieproces wordt steeds belangrijker, dat heeft Corona nog duidelijker aan het licht gebracht.
  5. Ik mis het hebben van aanspraak en sparringpartners.

Het was duidelijk. Ik moest met de heren van Gravity Media gaan praten! Zij vullen mijn kennis en expertise perfect aan als het gaat om Online Groeien. Daarnaast beschouw ik beide eigenaren inmiddels als vrienden. Met hen samenwerken zou wel eens perfect kunnen zijn.

Ik zag het helemaal voor me. Ik doe voor Gravity Media en Company Fuel acquisitie door te doen wat ik het allerleukste vind. Ik praat met ondernemers over hun strategie voor Online Groei. Winstgever, Gravity Media en Company Fuel samen hebben alles in huis om alle mogelijke ingrediënten van zo’n strategie tot een succesvolle uitvoering te brengen.

Gelukkig werd mijn plan goed ontvangen en de samenwerking was/is een feit. Heb ik dan eindelijk de juiste weg gevonden? Hoe hard mag ik hier eigenlijk?

Life is what happens to you, while you’re busy making other plans.

Toen ik in januari 2020 me inschreef bij de KvK had ik een duidelijk doel en een route die mij, kaarsrecht, bracht bij dat doel. Zoals altijd in het leven bleek de route niet zo kaarsrecht als ik had bedacht. Het bleek geen snelweg, ook geen provinciaalse weg, zelfs geen straat in de bebouwde kom. Het bleek een kronkelig pad met hobbels en kuilen. Met moeite kun je blijven rijden, maar niet te hard want dan rijd je je hele auto aan gort. Mijn doel bleef echter zo helder en duidelijk en dat maakte het mogelijk om te blijven rijden.

Een buitenstaander die naar mijn ‘ondernemers-reis’ kijkt zou de conclusie kunnen trekken dat het een reis is zonder duidelijk plan. In mijn ogen is het juist heel goed om je plan bij te durven stellen en aan te passen aan de omstandigheden. De weg van een ondernemer is zelden kaarsrecht, er gebeurd altijd wel iets waardoor je je plannen moet bijstellen. Geen probleem als je je doel maar in het zicht houdt en weet waar je naar toe wil.

Het is de route naar je doel waarop je je lessen leert en een betere ondernemer wordt.

Mijn doel is het om alleen nog maar te doen wat ik leuk vind. Blijkt dat ik de weg naar mijn doel, het ondernemen, het leukste vind.

Mijn ondernemers-reis loopt via kronkelige zandpaden en ik geniet er van!

Mijn verhaal….(over keuzes maken)

Mijn hele leven maak ik al keuzes die gevolgen hebben voor mijn ‘carrière’, net als iedereen.

Mijn verhaal begint op de middelbare school, op het Stedelijk Gymnasium in Den Bosch. Nadat ik bleef zitten in de 4e klas, omdat ik simpelweg te weinig deed, ging het beter. Uiteindelijk geslaagd met een extra vak in mijn pakket en met goede cijfers. Ik had besloten om Bedrijfskunde te gaan studeren aan de Erasmus Universiteit.

Maar waarom….?

Toen dacht ik daar niet over na. De richting was voor mij al veel langer duidelijk. Economie of bedrijfskunde. Alleen het soort onderwijs, daar heb ik nooit over nagedacht. Van huis uit was het duidelijk. Koert moest naar de universiteit, ‘je hebt immers niet voor niets Gymnasium gedaan’.

Vol enthousiasme begon ik aan mijn studie, maar al snel merkte ik dat deze vorm van onderwijs helemaal niet bij me paste. Grote zalen, volgepropt met studenten, die theoretische stof opgedrongen kregen, Zo voelde het voor mij. Mijn enthousiasme ebde langzaam weg en ik werd steeds depressiever. Ik voelde van binnen dat dit niet goed ging, maar durfde niet naar mijn vader om dit te bespreken, niet na een half jaar.

Afsluiten

Ik merkte hier voor het eerst dat ik me steeds verder afsloot van mijn medestudenten, vrienden en familie. Ik ging werken en nadat ik een tijdje schoenen had verkocht vond ik een baantje als verkoper in een beddenwinkel. Dit was wel leuk! Al snel werkte ik meer dan dat ik tijd besteedde aan mijn studie. Ik haalde mijn Propedeuse maar het vak Statistiek vormde een onoverwinbare drempel om het tweede jaar te halen.

Uiteindelijk moest het gebeuren. Ik moest mijn ouders gaan vertellen dat ik nooit zou afstuderen op Bedrijfskunde, sterker nog, dat ik nooit de universiteit zou afmaken. Met lood in mijn schoenen ging ik naar Den Bosch, waar mijn ouders woonden, om het in een weekend te vertellen.

Ik zie nog steeds de teleurstelling op het gezicht van mijn vader. Hoor nog steeds de droevige toon in de woorden van mijn moeder. Ongeloof. Het feit dat ik me had ingeschreven voor de HBO studie Small Business was overduidelijk slechts een schrale troost. Een doekje voor het bloeden.

Opgelucht maar verdrietig…

In de trein terug naar Rotterdam voelde ik me lichter, opgelucht, maar zeker niet goed. Ik was verdrietig en teleurgesteld in mezelf, dat ik mijn ouders had teleurgesteld, dat ik hun dromen niet ging waarmaken.

Ik verloor mezelf helemaal in mijn werk en werd daar steeds beter in. Ergens was er een moment dat ik meer een verkoper was dan een HBO student.

Mijn vriendin, waar ik 6 maanden ‘iets mee had’ werd plotsklaps ernstig ziek. We woonden samen in een klein appartementje in Rotterdam op 3 hoog (zonder lift). Ze werd op een ochtend wakker met immense hoofdpijn en kon niet meer lopen en haar arm schokte continue.

Geen diagnose

in bijna een jaar tijd hebben we alle relevante specialisten in diverse ziekenhuizen bezocht zonder dat er een diagnose gesteld werd. Een zeer onzekere tijd maar we groeiden wel enorm naar elkaar toe. In deze tijd besteedde ik wederom te weinig tijd aan mijn studie en meer aan de zorg van mijn vriendin, Dat was belangrijker!

Zo plotseling als de ziekteverschijnselen van mijn vriendin waren gekomen, zo plotseling gingen ze ook weer weg. Op een ochtend werden we naast elkaar wakker en zei ze: ‘Ik heb geen hoofdpijn meer!’ Ze stapte uit bed en kon weer normaal lopen en haar arm schokte niet meer.

Op datzelfde moment, tijdens dat gevoel van euforie, nam ik mijn beslissing. Ik ga mijn eigen pad kiezen. Ik stop met mijn studie en ga mij volledig richten op mijn werk. Ik was een Verkoper.

Tweede teleurstelling

Wederom naar Den Bosch om mijn ouders teleur te stellen. Dit ging mij gemakkelijker af deze keer. Ook de teleurstelling van mijn ouders kwam minder diep binnen deze keer. De frustratie van mijn vader was overduidelijk.

Fulltime werken ging mij goed af. Al snel werd ik filiaalhouder, van filiaalhouder naar manager, accountmanager etc. Ik werkte nergens langer dan 3 jaar omdat ik dan verveeld en gefrustreerd raakte. De frustratie kwam vooral voort uit het feit dat ik het beter wist dan mijn werkgevers. Dingen moesten anders, ik wist het zeker, maar mijn werkgevers gingen er niet (direct) in mee.

Zelfstandig Ondernemer

Er deed zich ineens de kans voor om een beddenwinkel in Utrecht over te nemen. Een flinke winkel met 6 man personeel. Die kans greep ik met beide handen aan. Ik kon het op mijn manier gaan doen met de vrijheid die erbij hoorde! Ik was dolblij en mijn vrouw stond erachter.

Van vrijheid was weinig sprake, het was vooral heel hard werken maar dat deed ik vol overgave en met veel plezier. In die tijd kregen we twee kinderen, twee heerlijke zonen, en uiteindelijk, na 5 jaar heb ik de zaak weer verkocht. Met pijn in mijn hart.

Loondienst

Ik ging weer in loondienst. Nu als bedrijfstrainer bij een grote landelijke meubelketen. Ik mocht nieuwe en bestaande verkopers training geven. De mooiste baan tot dan toe. Ik kreeg echt energie van het geven van trainingen en voldoening om het resultaat te zien bij de verkopers. Toen al nam ik voor mezelf de beslissing: ‘Ooit ga ik dit doen als zelfstandig ondernemer, training geven.’

Niet nu, ik durfde nog niet, dus ik ging werken bij een groot bedrijf. Als accountmanager. In het begin geweldig maar het bedrijf veranderde langzaam totdat het niet meer bij mij paste. Ik had dat veel te laat door en belande daardoor in een hele heftige burnout (meer hierover).

Uiteindelijk, op 24 december 2019 (dag voor kerst), deed zich ineens de ideale kans voor. Ik zag de mogelijkheid om te stoppen bij mijn toenmalige (laatste) werkgever met behoud van een WW-uitkering. Ik wist dat er regelingen waren om vanuit de WW te starten als zelfstandige.

Zonder overleg met mijn vrouw…

Ik greep die kans. Ik wist het zeker, ik kon niet anders. Elke vezel in mijn lijf vertelde me dat dit de juiste weg was, dat ik dit moest doen. Ik had de input van mijn vrouw niet nodig, wat ze ook zou zeggen de uitkomst zou hetzelfde zijn. Ik ging het doen!

Je zou dat egoïstisch kunnen noemen maar zo voelt het helemaal niet. Ik moest voor mezelf kiezen. Toen ik dat had gedaan ontstond er een vuurtje in mij. Een vuurtje dat mij ongelooflijk veel energie gaf (en geeft). Ik wist het zeker, het is goed.

Mijn vrouw vond het minder grappig, maar ze accepteerde het. Veel gesprekken over gehad maar het was haar duidelijk dat ik niet van mijn pad af te brengen was.

Acht maanden later.

Ik ben nu 8 maanden zelfstandig ondernemer. Het plan is in de tussentijd een paar keer omgegooid, net als mijn bedrijfsnaam. Maar nu staat het als een huis. Mijn website is naar tevredenheid, mijn activiteiten zijn helder, en zonder Corona had ik nu voldoende omzet gedraaid om zonder mijn ww-uitkering te kunnen. Helaas is er wel Corona en dat maakt het ondernemen op dit moment nog steeds lastig.

Desondanks ben ik nog steeds blij met de beslissing die ik op 24 december 2019 nam, met het pad dat ik heb gekozen. Het vuurtje is inmiddels uitgegroeid tot een bosbrand die niet meer te stoppen is. Er gebeuren zoveel mooie dingen in mijn leven die mij bevestiging geven dat het goed is!

Ik ben blij dat ik voor mezelf heb gekozen en mijn keuzes niet meer laat beïnvloeden door wat er van mij wordt verwacht. Ik kan het iedereen aanraden. Luister naar alle adviezen die mensen voor je hebben, pak daar het waardevolle voor jou uit. Maak je eigen plan en neem je eigen beslissing! I’m doing it my way!

Mijn leven is één groot feest (deel 2)

Afgelopen vrijdag poste ik op LinkedIn een bijdrage over hoe mijn leven één groot feestje is (Klik hier voor de bijdrage). Wat er toen gebeurde had ik niet verwacht. Ik zal het rustig proberen uiteen te zetten.

De post plaatste ik om 9:15 en meteen na het posten ging ik naar een klant in Eindhoven waar ik tot 15:00 bleef. Geen tijd om op mijn telefoon te kijken dus onbewust van wat er met de post en onder de post gebeurde.

Rond 15:45 kwam ik thuis. Er heerste daar alles behalve een feestelijke stemming. Met een ijzige stem werd ik welkom geheten door mijn vrouw, Franka, die op de bank zat te Candy Crushen. Op de deur van de voorraadkast hing een briefje. Op het briefje een lijst van dingen die nog gedaan moesten worden.

photo :Joke Schut Photography

Het was overduidelijk een To-Do list bedoeld voor mij. Allemaal klusjes die ik helemaal niet leuk vind… Om je een indruk te geven van de klusjes: bladvanger plaatsen op de overkapping, kast opzetten in mijn kantoor, schuur opruimen, en zo ging het nog wel even door.

Hoe groot was het contrast met de post die ik die ochtend had geplaatst waarin ik beweerde dat ik alleen nog maar dingen doe die ik leuk vind. Op het moment van schrijven was dat ook zo! Juist dat vond Franka zo vervelend. Ze was echt boos na het lezen van de post op LinkedIn. Het was duidelijk, ik had het de afgelopen maanden net iets te letterlijk genomen.

Onder de post, die inmiddels ruim 13.000 was bekeken stonden, zo bleek toen ik op mijn telefoon keek, stonden vele reacties. Veel mensen die de foto (hier onder) gaaf vonden, mensen die mijn verhaal inspirerend vonden, maar, natuurlijk, ook mensen die mijn verhaal in twijfel trokken.

Natuurlijk is het zo dat je niet je hele leven alleen maar dingen kunt doen die je leuk vindt. Je kunt niet de hele tijd zuipend, taart etend (sommige mensen haalden er zelfs drugs bij????) en dansend door je huis gaan.

photo :Joke Schut Photography

Het moraal van mijn verhaal was dan ook anders bedoeld.

Mijn bijdrage was vooral bedoeld voor ondernemers & zzp’ers. Veel van mijn collega’s zijn begonnen als zelfstandigen met het idee dat ze hard moesten werken maar dat ze daar vrijheid voor terug kregen.

Wat blijkt na verloop van tijd? Er is helemaal geen sprake van vrijheid! Het is vooral heel hard werken. Administratie, acquisitie, belastingaangifte, offertes maken etc. Voor iedereen zijn dit weer andere taken….

Dit komt doordat we de neiging, het idee hebben dat we alles zelf moeten doen. Dat is natuurlijk helemaal niet waar. Als je kritisch gaat kijken naar wat je allemaal doet in een maand dan zitten daar een heleboel dingen tussen die je helemaal niet leuk vindt, waar je niet goed in bent en die je beter door een ander kunt laten doen.

Als je besluit deze dingen uit te besteden dan hou je meer tijd over voor de dingen die je wel leuk vindt, waar je wel goed in bent en waar je meer geld mee verdient dan de kosten van het uitbesteden van al het andere. Dat was het moraal van mijn verhaal!

Ik heb het dus waarschijnlijk verkeerd geformuleerd. Ik denk dat ik beter kan zeggen dat ik geen dingen meer doe die ik niet leuk vind (zakelijk gezien) i.p.v. dat ik alleen nog maar dingen doe die ik leuk vind. Groot verschil? Nee, in mijn hoofd niet, maar het komt wel anders over…..

Feit blijft dat mijn leven één groot feestje is!

Mooie herinnering….

Toen ik eindexamen had gedaan op het Stedelijk Gymnasium in Den Bosch besloot ik om Bedrijfskunde te gaan studeren aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.

Twee weken voordat de introductieweek zou beginnen verhuisde ik naar mijn studentenkamer in Rotterdam (Kralingen).

Ik ging iets eerder om alvast een bijbaantje te zoeken.

Al snel had ik een baantje gevonden bij Van Haren waar ik schoenen ging verkopen.

Ik herinner het me nog heel erg goed. Het was op een mooie zaterdag. De zon scheen en ik moest werken bij Van Haren in de ‘Koopgoot’.

Ik was 18 jaar, net in Rotterdam komen wonen en was nogal onervaren, had nog niet zoveel meegemaakt. Mijn leven was tot dan toe ‘braaf’ geweest.

Vlak na de lunch kwam de bedrijfsleider naar me toe en wees naar een dame. “Ga jij haar maar even helpen.” zei hij, met een vreemde glimlach op zijn gezicht.

Toen ik naar haar toeliep viel het me op dat ze nogal groot was en zeer sexy gekleed. Dat maakte een behoorlijke indruk op me, maakte me zelfs een beetje verlegen. Ik kan me herinneren dat ik me afvroeg waarom Marcel mij op deze sexy dame had afgestuurd. Niets voor hem namelijk, normaal zou hij een sexy dame altijd zelf helpen!

Bij haar aangekomen vroeg ik haar: “Waarmee kan ik u van dienst zijn?”. Ze gaf aan op zoek te zijn naar pumps met een tijgerprint. Ze had een opvallende stem.
“Welke maat heeft u?” “Maat 45” zei ze.
“Ohw, ik weet niet of we damesschoenen in uw maat hebben…” gaf ik aan.
“Jawel hoor”, zei ze, “daarom kom ik altijd hier. Vraag maar even aan Marcel, hij weet wel wat ik zoek.”

Ik liep naar Marcel, die ons overduidelijk stond af te luisteren, hij stond al met een schoenendoos in zijn hand. “Laat haar deze maar passen”, zei hij.

Ik gaf de doos aan de vrouw, die inmiddels op het paskrukje was gaan zitten.

Ze trok de schoenen aan en vroeg me te controleren of de maat goed was.
Ik ging op mijn knieën voor haar zitten en ineens deed ze haar benen uit elkaar.

Ze was een hij!

Ik schrok me kapot en voelde me rood worden. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen…. Ineens hoorde ik Marcel proesten van het lachten. De vrouw lachte net zo hard mee.

Ineens wist ik het. Rotterdam is een wereldstad met vreemde kostgangers….

Heb jij ook een leuke of grappige herinnering van een van je bijbaantjes? Laat het me weten!

Onderscheidend Vermogen

Na mijn baantje als schoenverkoper ging ik in een waterbeddenwinkel werken.

De belangrijkste reden hiervoor was dat deze winkel pas om 10:00 open ging. Als student ging ik natuurlijk regelmatig stappen en dan is dat uurtje extra slapen heel fijn!

Dit bleek, achteraf gezien, een belangrijke stap in mijn loopbaan. Niet alleen leerde ik hier echt goed te verkopen. Ik deed hier een heleboel inzichten op die ik later nog veelvuldig heb toegepast.

Een van die inzichten, die ik nog steeds toepas, heeft te maken met: Onderscheidend Vermogen.

De waterbeddenwinkel zat in een straat in Rotterdam (Goudsesingel) waar nog 2 waterbeddenwinkels zaten. Waterbedden waren toen nog ‘in’.

Ik had al snel door dat deze concurrentie lastig was. Wij waren namelijk zeker niet de goedkoopste! Dus moesten we de beste zijn. 

We waren ook de beste. We verkochten de hoogste kwaliteit waterbedden maar hoe bewijs je dat aan je klant?

Één van de meest gestelde vragen was: “Kan zo’n waterbed lek en wat gebeurd er dan?”. Dat was blijkbaar iets waar mensen zich zorgen over maken bij aanschaf van een waterbed.

Ineens realiseerde ik me wat we moesten doen! Eerst nog even toestemming gevraagd aan de eigenaar. Het mocht zodra ik had uitgelegd waarom het zo’n goed idee was.

Met mijn 95 kilo ging ik, als die vraag  werd gesteld, met mijn schoenen aan, op het waterbed springen. Die blikken van de klanten waren onbetaalbaar! 

Ineens realiseerden ze zich dat zo’n waterbed, mits van goede kwaliteit, echt niet zomaar lek ging. 
Altijd vertelde ik erbij dat je dat niet met naaldhakken moest doen, natuurlijk…

Vanaf dat moment ging mijn conversie (percentage orders t.o.v. aantal gesprekken) enorm omhoog. 

Mensen bleven zich mij herinneren als die dikke gekke verkoper die zomaar op waterbedden stond te springen en tegelijkertijd had ik bewezen dat onze waterbedden de beste waren.

Wat is jouw onderscheidend vermogen en hoe breng jij dat over aan jouw klanten?

Plan een gratis intakegesprek en we gaan het erover hebben!

Vreemd telefoontje

Het was een donderdagavond. Koopavond. Ik werkte in een beddenwinkel aan de Goudsesingel in Rotterdam. Het was rustig die avond. Ik en mijn collega zaten koffie te drinken aan tafel toen we een dure Mercedes zagen parkeren. Er stapte een man van middelbare leeftijd en een dame die zijn dochter had kunnen zijn uit de auto en ze liepen de winkel binnen.

De man gaf aan op zoek te zijn naar een lekker bed voor hem en zijn vriendin. Mijn collega hielp ze en anderhalf uur later hadden ze een elektrisch verstelbare boxspring gekocht. Een mooie order.

Een week later, weer tijdens de koopavond, ging de telefoon. Ik nam op en aan de andere kant van de lijn sprak de man van de Mercedes. “Is Ronald er vanavond weer?” vroeg hij. Ik gaf aan dat Ronald (de collega bij wie hij die boxspring had gekocht) er die avond niet was. “Mooi!” zei hij, “dan kom ik met mijn vrouw, je snapt me wel toch?” Ondanks dat ik het niet snapte zei ik dat ik hem snapte.

Een kwartier later reed dezelfde Mercedes weer voor. Ik herkende de auto en de man direct. De vrouw was deze keer ook van middelbare leeftijd. Dat is vreemd!

Eenmaal in de winkel gaf de man aan op zoek te zijn naar een lekker bed voor hem en zijn vrouw. Er ontvouwde zich een toneelstukje waarbij de man mij meerdere malen dankbaar aankeek. Ik begreep dat zijn dankbaarheid was voor het feit dat ik het toneelstukje meespeelde.

Uiteindelijk kozen ze dezelfde elektrische boxspring als vorige week. Een mooie order. Toen vroeg de man om korting (die had Ronald de week ervoor wel gegeven, 5% en twee gratis kussens). Ik keek de man recht in zijn ogen aan en zei: “Wij geven nooit korting, meneer, dat begrijpt u toch wel?” en knipoogde naar de man. Hij werd rood en zag de boosheid in zijn ogen. “Natuurlijk snap ik dat” zei hij en zette zijn handtekening onder de order.

Wat is verkopen toch een mooi vak!