Gratis verzending vanaf €35,-
Unieke producten
Milieuvriendelijk, hoogste kwaliteit
Professioneel advies: 085 - 743 03 12

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 8)

30 liter wijn, 35 Quarter Pounders en 129 Cashew nootjes. Weg!

Foto’s door Esther Bekker

Oftewel 36 kilo! Zoveel ben ik afgevallen sinds 6 april toen operatief mijn maag werd verkleind.

Heel bewust heb ik het gewicht vertaalt naar de dingen die ik regelmatig dronk en at. Zij hebben er, samen met mijn gebrek aan beweging, voor gezorgd dat ik zo zwaar werd.

Iedere dag zie ik de wereld een beetje lichter

⬇️ Van 140 kg naar 104 kg in 163 dagen.

⬇️ 1546 gr per week

⬇️ 221 gr per dag

Iedere dag word ik een beetje lichter, iedere dag word mijn leven een beetje lichter, iedere dag zie ik de wereld een beetje lichter.

De impact van gewicht op mijn leven

Nooit had ik gezien hoe groot de impact van mijn overgewicht was op mijn leven, mijn gezondheid, mijn energieniveau, mijn slaap, mijn uiterlijk, mijn zelfvertrouwen, mijn functioneren en hoe ik op anderen overkwam.

Natuurlijk! Verstandelijk wist ik het wel, maar heel geraffineerd wist ik het voor mezelf goed te praten, weg te denken.

Nu het er niet meer is, of in ieder geval, heel veel minder, weet ik het echt. Ondervind ik dagelijks wat het met me deed!

Foto door Esther Bekker

De gemakkelijke weg?

❤️ Honderden mensen (zonder overdrijven) hebben mij vertelt dat ik koos voor de gemakkelijk(ste)e weg.

❤️ Tientallen mensen vroegen mij of ik niet op een andere manier kon afvallen.

❤️ Tientallen mensen adviseerden mij één of ander dieet te volgen.

❤️ Tientallen sportcoaches boden me hun hulp aan.

❤️ Tientallen mensen vertelde me verhalen over andere mensen die een maagverkleining hadden ondergaan en bij wie het niet goed was gegaan. (terugval, teveel afgevallen, complicaties etc.)

Als ik had geluisterd naar die honderden mensen, die berichtjes onder mijn posts, die DM’s die ik ontving, dan had ik het nooit gedaan!

Als ik er nu op terugkijk is Koert 3.0 geboren op 6 april 2022. Mijn beslissing is één van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt.

Natuurlijk bedoelden al die honderden mensen het goed, maar ze kenden mijn situatie niet, ze stuurden hun berichten/adviezen/verhalen vanuit hun eigen waarheid. Vanuit hun ervaring of vanuit de verhalen van anderen. Dat had niets te maken met mijn waarheid, mijn situatie. Wat ben ik blij dat ik zo eigenwijs ben! Dat ik niet meer heb gedaan met die berichten dan ze lezen en van me af laten glijden. ‘Het ene oor in, het andere oor uit!’

Waarom?

Een interessante vraag, die mij de afgelopen maanden heeft bezig gehouden, is natuurlijk: “Waarom?”!

❓ Waarom heb ik het ooit zover laten komen?

❓ Waarom was je niet in staat om, zonder die maagverkleining, af te vallen?

❓ Waarom dronk je zoveel?

❓ Waarom at je de verkeerde dingen?

Foto door Esther Bekker

Verslavingsgevoelig, minderwaardigheidsgevoel en drang naar routines/gewoontes

Er is niet één simpel antwoord op die vragen, maar nu denk ik dat er drie belangrijke oorzaken voor zijn geweest.

Verslavingsgevoelig:

Mijn hele leven ben ik al extreem verslavingsgevoelig. Gokken, roken, wiet, alcohol, seks, snacken en snoepen. Aan al die dingen ben ik in mijn leven verslaafd geweest. Het ene langer dan het andere. Het ene met meer impact dan het andere.

Met al die verslavingen heb ik afgerekend. Veel verslavingen heb ik al lang geleden achter me gelaten, anderen sinds kort. Ze brachten me troost en vergetelheid. Even hoefde ik niet te denken aan mijn somberheid, mijn neerslachtigheid, de onvrede in mijn leven, mijn ellende. Net als zovelen heb ik tegenslagen gehad in mijn leven en mijn depressieve inslag zorgde ervoor dat ik er in bleef hangen. Dat ik het leven als zwaar ervoer. Dat ik de wereld zag door een zwaar gordijn….

Minderwaardigheidsgevoel:

Lange tijd voelde ik me minderwaardig. Minderwaardig t.o.v. mijn vader, mijn vrienden, mijn klasgenoten, mensen met wie ik sportte, etc. Er was altijd wel iemand beter, leuker, socialer, slimmer, sportiever etc.

Al snel leerde ik dat te verbergen door de wijsneus uit te hangen, de lolbroek, verhalen te verzinnen en bepaalde situatie te vermijden.

Later sloeg dat om in bewijsdrang. Vooral naar mezelf toe. Ik was heel erg streng naar mezelf als het ging om het behalen van doelen die ik mezelf stelde. Ik voelde me waardeloos als ik ze niet haalde, geen excuses! Mijn doelen waren echter vaak onrealistisch waardoor ik me eigenlijk altijd wel waardeloos voelde.

Ik zocht troost in eten en drinken waardoor ik steeds zwaarder werd en me nog waardelozer ging voelen. Een vicieuze cirkel….

Drang naar routines/gewoontes:

Mijn verslavingsgevoeligheid uitte zich ook in een drang naar routines. Ik deed heel veel volgens een bepaalde routine.

Ø De vaatwasser moet op één bepaalde manier worden ingeruimd.

Ø Iedere dag, op het zelfde tijdstip, mijn eerste wijntje.

Ø Eten op mijn bord moet op een bepaalde manier gerangschikt.

Ø Altijd dezelfde route rijden (niet altijd de meest logische).

Ø Elke dag Instant Noodles met dezelfde smaak (kip).

Ø Iedere dag tanken, want de tank moet vol als ik begin aan een werkdag.

Ø Mijn hoofdkussen moet op een bepaalde manier liggen.

Ø Etc.

Als ik drie dagen, achter elkaar, iets op dezelfde manier of hetzelfde moment doe, dan is de kans groot dat ik een nieuwe routine of een nieuwe gewoonte te pakken heb.

Zo heb ik bijvoorbeeld eens twee maanden lang, iedere werkdag, geluncht met een Quarter Pounder en een kleine cola zero. Niet omdat het zo lekker was of omdat ik honger had, maar gewoon omdat dat mijn routine was.

Die combinatie van verslavingsgevoeligheid, minderwaardigheidsgevoel en drang naar routines was voor mij een giftige combi die ervoor zorgde dat ik ongezond leefde, at en daardoor steeds zwaarder werd.

Andere oplossingen?

Had ik dat op kunnen lossen met een dieet?

Had ik dat op kunnen lossen met meer beweging?

Heeft mijn maagverkleining dat opgelost?

Nee!

De maagverkleining heeft, in mijn geval, gewerkt als een soort reset-knop gecombineerd met een stok achter de deur. Het dwong mij al mijn routines om te gooien, mijn gewoontes te veranderen. Het zorgde ervoor dat ik echt hele slechte dingen, zoals die Quarter Pounders, niet meer verdraag. Het werkt als een stok achter de deur omdat ik niet meer teveel kan eten, ik dus gedwongen word om meerdere malen per dag, kleine porties te eten.

Maar de belangrijkste verandering is geweest dat ik, samen met iemand van het ziekenhuis, op zoek ben gegaan. Op zoek naar alle oorzaken, op zoek naar zelfinzicht, op zoek naar mijn verleidingen. Die zoektocht is zo waardevol geweest!

Koert 3.0 is geboren en ‘here to stay’!

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 7)

Grote teen zorgt voor dipje…

Foto door Esther Bekker

We zijn inmiddels ruim 120 dagen verder. Hoe gaat het nu?

Op het moment van schrijven is het 120 dagen geleden dat ik mijn maagverkleinende operatie heb ondergaan. Tot voor kort verliep alles uiterst voorspoedig, niets te klagen. Ondanks alle waarschuwingen die ik voor en na de operatie vanuit het ziekenhuis heb gekregen (“Iedereen krijgt te maken met één of meerdere dipjes!”), had ik er geen rekening meer mee gehouden. Maar ze kregen gelijk….

Oké, eerst even de positieve dingen:

  • 27,5 kilo afgevallen,
  • ruim 3 kledingmaten kleiner,
  • conditie en algehele gezondheid is voelbaar toegenomen,
  • totaal gestopt met alcohol,
  • kan mijn eigen veters weer normaal strikken,
  • sportritme: 6 keer per week naar de sportschool,
  • het leven voelt ‘lichter’.
Foto door Esther Bekker

Klein dingetje…

Maandag 18/7 werd ik wakker met een pijnlijke voet. Het voelde alsof ik mijn voet had gestoten tegen een tafelpoot of zo. Het vreemde was dat ik zeker wist dat dat niet gebeurd was. De pijn was een 4 op een schaal van 10 en ik besloot gewoon te gaan sporten.

Tijdens het sporten had ik er wel last van, maar alles ging nog. Toen ik na het sporten thuis kwam, voelde de pijn als een 6. Mijn voet was rood, warm en dikker. Ik besloot het aan te zien tot de volgende dag.

Dinsdagochtend, bij het wakker worden, voelde de pijn in mijn voet als een 7. Ik besloot een afspraak te maken met de huisarts, waar ik in de middag terecht kon. Tegen de tijd dat ik naar de dokter mocht kon ik niet meer staan op de voet en was de pijn een 8,5.

De huisarts dacht aan jicht, maar wist het niet helemaal zeker. Aangezien de behandeling van jicht anders is dan een gewone ontstoken gewricht moest er bloedonderzoek plaatsvinden. Pijnstilling, anders dan Paracetamol, was niet mogelijk in verband met mijn maagverkleining (Opiaten konden ook, maar daar werd ik niet enthousiast van).De uitslag kwam op woensdag: geen jicht dus antibiotica & pijnstilling.

Door een administratieve fout bij de huisarts kwam het recept pas op vrijdag bij de apotheek waardoor ik toen pas kon beginnen met de antibiotica, de pijnstilling besloot ik niet te nemen.

Zondag 24/7 merkte ik voor het eerst dat de pijn langzaamaan wat minder begon te worden. De roodheid en warmte namen ook af. Vanaf woensdag 27/7 kon ik mijn voet weer steeds meer belasten en vanaf 3/8 kon ik weer redelijk normaal lopen (nog niet te lang want dan begon het weer pijn te doen).

Sporten

Al die tijd was sporten niet mogelijk. Mijn strakke sportschema (ma-vr 07:00-08:00 en za 09:00-10:00) was van de baan. Dit zorgde ervoor dat ik langer in bed bleef liggen. In plaats van 06:15 stond ik nu om 8:15 op. Later opstaan leidde langzaamaan tot later naar bed (00:00 i.p.v. 22:30). Kortom mijn hele schema lag overhoop.

Ik voelde me minder energiek en begon ook minder op mijn eetpatroon te letten. Ik at niet alle maaltijden meer, zoals ik gewend was. Door mijn maagverkleining kon ik niet veel te veel eten, maar slechte dingen blijken wel te gaan (chocolade, chips). Op de weegschaal zag ik dat het afvallen steeds minder hard ging.

Dit alles zorgde ervoor dat ik me niet zo goed voelde. Het begon allemaal met mijn linker grote teen, dit was de trigger. Het leidde tot een verstoring van mijn ritme. Het resultaat: slechter eten, niet meer sporten, minder energie, geen inspiratie voor LinkedIn, kortom: een terugval.

Besluit

Iets kleins als een ontstoken gewrichtje van mijn grote teen kon mij dus helemaal uit balans brengen. Dat was behoorlijk schrikken!

Ik heb het sporten op zeer regelmatige basis nodig om mijn ritme in stand te houden! Om mij goed te voelen. Als ik niet vroeg opsta, is het lastig om mijn eetpatroon aan te passen. Als ik niet sport hoef ik niet vroeg op te staan. Als ik niet vroeg op hoef te staan, hoef ik niet vroeg naar bed. Als ik niet sport heb ik minder energie en inspiratie. Vanochtend nam ik een besluit. Ik zou nooit meer, een klein lichamelijk ongemak, mijn sportritme laten verstoren.

Foto door Esther Bekker

Begin van de strijd

De weg van Morbide Obesitas naar gezond is een lange weg. Dit dipje heeft ervoor gezorgd dat ik me realiseer dat ik aan het begin van de weg sta en nog een lange route te gaan heb. Ondanks dat mijn motivatie enorm is, zijn de nieuwe gewoontes en routines nog onvoldoende ingesleten om bestand te zijn tegen tegenslag. Bij tegenslag moet ik meer moeite doen om mijn stuur recht te houden, om het einddoel in zicht te houden.

Het ‘Grote Teen Dipje’ heeft ervoor gezorgd dat ik op mijn qui-vive ben, meer gefocust ben.

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 6)

Kom maar op!

Nooit had ik durven dromen dat het effect zo groot zou zijn! Wat in december 2019 begon als een voorzichtige droom, groeit inmiddels uit tot een enorme transformatie!

Ik had mezelf, na mijn burn-out, beloofd om alleen nog maar dingen te doen die ik leuk vind. Eigenlijk begon het daarmee in 2018. Ik wist dat dat niet meer bij mijn toenmalige werkgever zou zijn, waar ik in die burn-out terecht was gekomen. Een andere baan, een andere werkgever, met werk dat ik echt leuk vind. Daarmee dacht ik die belofte aan mezelf in te lossen.

Januari 2019 begon ik vol goede moed aan die nieuwe uitdaging. Eigenlijk wist ik al vanaf dag 1 dat, met die nieuwe baan, die belofte niet ingelost zou worden. ‘Als je ergens aan begint moet je het ook afmaken!’ had ik van mijn ouders geleerd, dus doorzetten. Ook de financiële verplichtingen van hypotheek, kinderen, eten, etc. zorgden ervoor dat ik, tegen beter weten in, doorging.

Spijt heb ik er niet van. Dat jaar was een leerzaam jaar, gaf me meer zelfvertrouwen in mijn kunnen en zorgde ervoor dat ik in december een belangrijke stap in mijn leven durfde te nemen. Stap 1 van een groots plan. Stap 1 naar Koert 3.0!

Foto door Esther Bekker

Het plan

Het grootse plan omvatte alles in mijn leven. Alles moest anders! Mijn werk, mijn gezondheid, mijn lijf, mijn relatie, mijn gezin. Alles! Ik! Hoe het moest worden? Wat het einddoel zou zijn en hoe dat eruit zou zien? Geen idee! Het moest anders, het zou wel duidelijk worden hoe dan wél. Om oud en gelukkig te worden moest alles op de schop, dat wist ik zeker. Rigoureus, maar niet allemaal tegelijk. Dat kan niet. Dus beginnen met stap 1. De kleinste stap.

Stap 1: Van werk- naar ondernemer

Al jaren had ik de droom van ooit weer ondernemen, ditmaal zonder werknemers. Training geven, kennis overdragen. Daar kreeg ik energie van, in plaats van dat het energie kost. December 2019 deed zich de kans voor en dankzij mijn grootse plan wist ik dat ik die kans moest grijpen.

Mijn arbeidscontract liep af en ik kon ervoor zorgen dat deze niet werd verlengd. Hierdoor zou ik in de ww terecht komen en, dankzij een startersregeling van het UWV, veilig kunnen starten als zelfstandig ondernemer. Ik besloot het op die manier aan te gaan pakken, zonder te overleggen met mijn vrouw. Ik wist dat overleggen geen zin had. Wetende dat ze het er niet mee eens zou zijn en ik dat ik het toch zou doen. Het werd een mededeling in plaats van overleg.

  • Vond ze het leuk? Zeker niet!
  • Was het een gezellige tijd thuis? Zeker niet!
  • Had het fout af kunnen lopen met ons huwelijk? Jazeker!
  • Zou ik het nog een keer doen? Jawel!
  • Zou ik het anderen aanraden om het zo te doen? Beter van niet!
  • Is het goed uitgepakt? Gelukkig wel!

Inmiddels heb ik mijn draai gevonden als ondernemer. Mijn bedrijf is, mede dankzij Corona, meerdere malen een andere weg ingeslagen. Ik heb waardevolle lessen geleerd als ondernemer. Financieel gezien hebben we lastige tijden meegemaakt, maar daar zijn we doorheen gekomen. Ik leef mijn droom en het is alles wat ik ervan hoopte dat het zou zijn!

Stap 2: Mijn gezondheid

Het grootste deel van mijn leven heb ik in Brabant gewoond. Dat gebruikte ik als excuus om in rap tempo mijn lichaam naar de knoppen te helpen. Ik ben immers een bourgondiër, toch? Sigaretten, want dat is gezellig. Alcohol, want dat is lekker. Teveel eten, want mijn vrouw kookt zo lekker. Snoepen want chocolade, chips en nootjes zijn hmmmmm. Ieder jaar een paar kilo erbij. Ieder jaar minder conditie. Ieder jaar minder beweging. Ieder jaar …..

Als ik erop terugkijk, durf ik het best toe te geven. Ik was verslaafd! Niet alleen aan nicotine, maar ook aan alcohol en eten. Hoe vaak ik wel mezelf had voorgenomen om te minderen of stoppen…. Hoe vaak ik mezelf wel niet had voorgenomen om meer te gaan bewegen. Zonder resultaat!

Eerst stopte ik met roken. Verving ik die sigaretten eerst nog door zo’n vape-ding. Al gauw merkte ik dat dit, voor mijn longen, niet veel beter was. Toen stopte ik helemaal. Tegelijkertijd kwam Corona. De kilo’s vlogen eraan. Hierdoor liep ik al snel tegen allerlei lichamelijke beperkingen aan. Ik kon mijn veters niet meer strikken, kreeg ontzettend last van mijn rug, kon de hond niet meer fatsoenlijk uitlaten. Het werd me duidelijk dat mijn gewicht teveel werd voor mijn lichaam. Op naar de huisarts!

De huisarts verwees me in eerste instantie naar de praktijkondersteuner. Zij kon me helpen met afvallen. Na wat aanvullend onderzoek bleek dat mijn gezondheid er slechter aan toe was dan ik dacht. Te hoge bloeddruk, bloeddruk links was anders dan rechts, bloedsuiker te hoog, etc. Allemaal gerelateerd aan mijn overgewicht. Daar nam ik het besluit. Ook dat moest rigoureus worden aangepakt. Niet met behulp van een crash-dieet, nee. Het moest duurzaam worden aangepakt. Op naar de Obesitas kliniek.

Stap 3: Mijn lijf

Om echt gezond te worden zou ik flink moeten afvallen. Na diverse informatiebijeenkomsten was het voor mij duidelijk. Een maagverkleinende operatie, dat is voor mij het beste. Nou kun je dat zelf wel willen, maar om daarvoor in aanmerking te komen moet je een heel traject door. Psychologen, diëtisten, fysiotherapeuten en gedragstherapeuten moeten akkoord geven. In eerste instantie werd ik afgewezen door zo’n gedragstherapeut. Mijn leven was te ongestructureerd. Ik moest in therapie. Gedragstherapie.

“Wat een flauwekul”, dacht ik. Na sessie één wist ik dat ze gelijk hadden. Ik was er nog niet klaar voor. Regelmaat in mijn leven, dat was echt noodzakelijk om het effect van de maagverkleining duurzaam te maken. Daar ging ik aan werken. Al snel had ik veel meer regelmaat in mijn leven. Toen moest ik gaan sporten, meer bewegen. Dus ik ging sporten. Twee keer in de week. Ik zou het vanzelf leuk gaan vinden, werd mij beloofd. Nou mooi niet! Ik bleef het vreselijk vinden, maar hield vol. Ik wilde die operatie.

Nu, ruim 11 weken na de operatie, is de situatie compleet veranderd. Ik ben inmiddels ruim 25 kilo afgevallen. Ik eet 6, zeer kleine, maaltijden per dag. Snoep niet meer en drink totaal geen alcohol meer. Het grootste verschil is wel, dat ik nu 6 dagen per week, om 7:00 in de ochtend, mezelf afbeul in de sportschool. En ik vind het heerlijk! Ik ben energieker dan ik ooit ben geweest!

Stap 4: Mijn relatie

Ik ben getrouwd met mijn liefje van de middelbare school. Al ruim 25 jaar zijn we samen en we zijn iets meer dan 21 jaar getrouwd. Zoals in iedere relatie gaat dat met ups en downs. Vanaf het moment dat ik in mijn burn-out terecht kwam liepen onze wegen iets uit elkaar. De afstand werd steeds groter, ondanks dat we in één huis woonden en ontzettend veel van elkaar hielden (dat is nooit veranderd). Gedurende mijn burn-out duwde ik haar van me af. Ik liet haar steeds minder toe. Ik maakte haar geen deelgenoot van mijn ellende. Deels om haar te beschermen, maar ook omdat ik dacht dat ze me niet kon helpen. Ik moest het zelf oplossen. Na mijn burn-out liepen onze wegen, weliswaar, parallel, maar wel op gepaste afstand. We waren twee ouders, in hetzelfde huis, die van elkaar hielden, maar langs elkaar heen leefden.

Mijn eenzijdige beslissing om zelfstandig ondernemer te worden, zonder haar mee te laten beslissen deed die situatie geen goed, dat zul je begrijpen. Ik was egoïstisch en niet meer dezelfde Koert als waar ze mee getrouwd was en had haar geen kans gegeven die transitie samen met mij te maken. Het is dankzij de moeite die mijn vrouw heeft gedaan om mij te leren begrijpen en de situatie te accepteren dat we nog steeds bij elkaar zijn.

Inmiddels ziet ze dat ik meer mezelf ben en ben ik een prettiger persoon geworden omdat ik beter in mijn vel zit. Onze wegen zijn weer naar elkaar toe gelopen en we bewandelen weer hetzelfde pad. Onze relatie is veranderd. Beter geworden. Sterker nog, hij is beter dan hij ooit is geweest. We respecteren elkaar meer en genieten weer echt van elkaars gezelschap.

Stap 5: Mijn gezin

Als ik heel eerlijk ben dan was stap 5 in mijn plan, een overbodige stap. Ja, op het moment dat ik het grootse plan bedacht, moet er veel veranderen in ons gezin. Maar door het nemen van stap 1 tot en met 3 ben IK veranderd. Niet alleen mijn situatie, maar IK. Als ‘een wonder’ is daardoor ook de dynamiek in ons gezin veranderd. Dat is natuurlijk helemaal geen wonder. Het blijkt alleen dat ik het probleem was in ons gezin. Ik was de storende factor. Doordat ik niet goed in mijn vel zat (zowel letterlijk als figuurlijk), zat het niet goed in ons gezin. Nu ik beter in mijn vel zit, is ons gezin harmonieuzer en voelen onze kinderen zich beter.

Foto door Esther Bekker

(Voorlopige) Conclusie

Voorzichtig durf ik, inmiddels, een (voorlopige) conclusie te trekken. Ik ben op de juiste weg. Wat ik in december 2019 heb ingezet is goed gebleken. Ik ben er nog niet, het einddoel is nog niet bereikt. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar de weg is wel de juiste. Iedere stap die ik zet brengt mij dichter bij mijn einddoel: Koert 3.0! Koert 3.0 is gelukkig en gezond.

Als ik gelukkig en gezond ben, dan gaat de rest, als vanzelf, ook beter. Mijn relatie, mijn gezin.

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 5)

De eerste weken na de operatie…

Woensdag 6 april was het eindelijk zover…. Maanden van voorbereiding, werken aan mezelf en wachtlijst achter de rug om tot dit punt te komen. De start van Koert 2.0. Achteraf gezien klopt dat niet helemaal. De echte start van Koert 2.0 heeft al plaats gevonden op 24 december 2019. Dat was het moment waarop ik besloot om voor mezelf te gaan kiezen en me niet meer te laten tegenhouden door wie dan ook. Koert 2.0 is namelijk niet alleen een verandering van gewicht, eetgewoonten en beweging. Het is echt een complete verandering van mijn leven, instelling, kijk tegen de wereld en verwachtingen. Maar goed, daarover misschien later meer.

Operatie

Op 6 april zou ik geopereerd worden. De week voor de operatie mocht ik geen vast voedsel meer consumeren en geen alcohol meer drinken. Ik leefde al een week van 3 dieet-shakes op een dag.

Toen ik wakker werd, die woensdag, ging ik, na mijn ochtendplasje, op de weegschaal staan. Ik woog 135,0 kilo. Ik was, door het shaken, in de week ervoor al 4,7 kilo afgevallen. Ik kan me nog herinneren dat ik dacht: “Mooi! Dat is gemakkelijk te onthouden, 135,0 kilo.”

Aangezien ik nuchter in het ziekenhuis moest komen dronk ik die ochtend alleen maar water. Franka, mijn vrouw, zou me rijden en bij me blijven. Of ik na de operatie 1 of meerdere nachten moest blijven was mij nog onduidelijk. Franka was duidelijk zenuwachtig, maar ik was, vreemd genoeg, de rust zelve. Dat zou later die ochtend nog wel veranderen…..

Samen namen we plaats in de wachtkamer om precies op tijd mijn naam te horen. Een intake-gesprekje. Allerlei vragen, die me al eerder eens waren gesteld, maar voor de zekerheid nogmaals werden gesteld. Tijdens dat gesprek werd duidelijk dat ik waarschijnlijk 2 nachten zou moeten blijven. Tenslotte de vraag of ik zenuwachtig was. “Dat begint nu te komen.”, antwoordde ik. Ik kreeg een pilletje om rustig te worden. We mochten terug naar de wachtkamer.

Na een half uurtje begon het pilletje te werken en voelde ik me stoned. Wat voor mijn gevoel 10 minuten later was (maar in werkelijkheid iets meer dan een uur) hoorde ik opnieuw mijn naam. Ze gingen me prepareren voor de ingreep. Ik kreeg hele sexy lange witte sokken en een blauwe jas, van achter open. Voor de rest mocht alles uit, op mijn boxershort na. Niet veel later nam ik afscheid van Franka en werd ik naar een zaal gereden waar de laatste voorbereidingen werden getroffen. Een infuus en controle-apparatuur.

Ik herinner me nog dat ik op de klok keek toen ik de operatiekamer werd ingereden. Kwart over 1. Niet lang daarna ging het licht uit. Toen ik om half 3 mijn ogen open deed was het weer licht en zag ik Franka. “Alles is goed gegaan, lieverd. Hoe voel je je? Oh ja, het is een sleeve geworden i.p.v. een bypass.” Ik hoorde haar praten, maar echt registreren deed ik het niet. Ik merkte wel dat ik gerustgesteld werd door haar stem.

Achter de rug

Tussen 3 en half 4 werd ik een kamer op de afdeling binnengereden. Alles werd aangesloten en ik mocht verder slapen met Franka naast me, op een stoel. Dan weer wakker, dan weer in slaap. Het moet saai geweest zijn voor haar, veel had ik nog niet te zeggen. Rond vijf uur was ik een stuk helderder. De eerste grapjes kwamen alweer mijn mond uit. Ondertussen was ‘Ilse’ ook de kamer opgereden. Zij bleek ook een bariatrische ingreep te hebben ondergaan.

De pijn werd steeds duidelijker. Natuurlijk kreeg ik pijnstilling, maar bij iedere beweging voelde ik de pijn. Water drinken ging goed dus, dat bleek een goed teken. De nacht kwam ik goed door, ondanks dat ik 3 à 4 keer bruut werd gewekt door een alarm dat het infuus leeg was. Dan moest er een verpleegster komen om een nieuw zakje met vocht en pijnstilling op te hangen.

De volgende ochtend kreeg ik bezoek van de arts. Hij legde uit waarom er tijdens de operatie was besloten geen bypass maar een sleeve te doen. Mijn lever was te groot en mijn darmen te kort. Verdere vragen heb ik niet gesteld, ik was, door de pijn, nog niet helder genoeg, denk ik. Later die dag zou zijn assistente nog langs komen om te kijken hoe het ging. Met haar kon ik bespreken of ik die dag nog naar huis wilde, of dat ik liever nog een nachtje wilde blijven.

“Naar huis??? Doe normaal! Met deze pijn?” De pijn was namelijk een stuk erger dan gisteren. Ik belde Franka en vertelde haar dat ik zeker nog een nachtje ging blijven. Gedurende de dag werd me regelmatig iets te eten aangeboden. Eerst bouillon, toen wat magere yoghurt, en tenslotte een beschuitje. Dat ging allemaal goed, in tegenstelling tot Ilse, want bij haar ging het eten helemaal niet!

Gedurende de dag begon ik me steeds beter te voelen en aan het eind van de middag vond ik naar huis gaan, ondanks de pijn, toch wel aanlokkelijk klinken. Lekker naar mijn eigen bed met Franka naast me in plaats van ‘kreunende Ilse’. Franka zou me rond half 8 komen ophalen. Ik had inmiddels al wat wandelingetjes door de hal gemaakt en zag het wel zitten om naar huis te gaan.

Foto door Esther Bekker

Eenmaal thuis

Wennen aan het nieuwe normaal. Dat was mijn taak voor de komende tijd. Ik had duidelijke instructies meegekregen vanuit het ziekenhuis.

  1. Iedere dag een spuit tegen trombose
  2. Iedere dag een rits aan medicijnen en vitaminen slikken
  3. Eerste 2 weken een strikt dieet van gepureerd voedsel
  4. Voldoende drinken
  5. Rustig aan doen
  6. Niets tillen, zwaarder dan 5 kilo
  7. En het ergste: Niet stofzuigen 😉

Het belangrijkste van de dag waren mijn eetmomenten. Drie maaltijden van gepureerd voedsel en 3 tussendoortjes. In totaal dus zes eetmomenten. Dat is nog best wel goed te doen. Het wordt lastiger wanneer je een half uur vóór en een half uur ná ieder eetmoment niets mag drinken en toch voldoende vocht binnen moet krijgen. Dat is behoorlijk plannen, kan ik je vertellen. Ik had allerlei alarmpjes in mijn telefoon gezet om het allemaal bij te houden.

Traplopen en slapen ging in de eerste paar dagen nog moeizaam. Vooral het draaien tijdens de slaap ging eigenlijk niet. Telkens werd ik wakker van de pijn. Gelukkig ging ook dat weer voorbij….

Dit alles was vooral goed vol te houden door de cijfers die de weegschaal me lieten zien…

  • 8/4: 130,9
  • 12/4: 130,1
  • 13/4: 129,6
  • 15/4: 128,4
  • 18/4: 127,0.

Na twee weken

Inmiddels helemaal pijnvrij mocht ik voor het eerst weer vast voedsel gaan eten. Lekker dat dat was! Niet normaal! Kleine muizenhapjes, zo groot als een kiwi. Meer past er niet. Als ik probeer meer te eten blijft het steken in mijn keel. Echt heel bizar.

Wat misschien nog wel bizarder is, is dat ik nooit honger heb. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik moet eten. Anders krijg ik echt te weinig voedingsstoffen binnen en dan gaat het mis. Wat ik dan zoal eet?

Ochtend:

1 volkoren boterham met mager beleg

Tussendoor:

Brinta met 150ml magere melk

Lunch:

1 volkoren boterham met mager beleg

Tussendoor:

1 stuks fruit

Avond:

100 gr. groenten, 75 gr. vlees/vis, 50 gr. aardappelpuree of rijst

Tussendoor:

1 beschuit met magere smeerkaas.

  • 30/4: 125,0
  • 1/5: 124,5
  • 2/5: 124,0
  • 5/5: 123,5
  • 8/5: 122,8
  • 12/5: 122,4
  • 13/5: 121,9
  • 14/5: 121,8
  • 16/5: 121,2
  • 19/5: 120,7

Oh ja, het advies maximaal 1x per week op de weegschaal te gaan staan: mislukt!

Inmiddels

Inmiddels begin ik het zelf ook te zien. Ik word echt veel slanker. Ik pas weer broeken die ik lange tijd niet heb gepast en mijn shirts staan veel minder strak!

Ik sport weer, na zes weken niet hebben kunnen sporten. Ik ben er weer fanatiek tegenaan gegaan. Vorige week 4 dagen gesport, deze week weer. Ik begin het zowaar lekker te vinden!

Sinds de dag van de operatie heb ik me niet meer geschoren, dus mijn baard begint inmiddels ook serieuze vormen aan te nemen. Ook deze is onderdeel van Koert 2.0. Voorheen durfde ik mijn baard niet te laten staan omdat mijn kop al bol genoeg was….

In de volgende nieuwsbrief, onder andere, meer over de andere aspecten van mijn transformatie, de andere onderdelen van Koert 2.0. Feit is: het einddoel komt steeds dichter bij. Voor mijn gevoel zitten we nu op: Koert 1,6.

Foto door Esther Bekker

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 4)

Nu begint het echt!

16 maart 2022

Het is 11:41 en ik zit op de WC. Ik hoor mijn telefoon gaan. Op zich niets vreemds wat mijn telefoon gaat minimaal 30 keer per dag over, maar op de een of andere manier voel ik dat dit een ander telefoontje is dan andere. Ik weet niet waarom.

Als ik klaar ben, loop ik, iets sneller dan anders, van de badkamer naar mijn kantoor waar mijn telefoon ligt. Ik kijk op het scherm en zie dat ik een gemiste oproep heb van ‘Opname Mmc’. Mijn hart slaat een slag over. Ik weet direct wat dit betekent want Mmc staat voor Maxima Medisch Centrum.

Met een grote glimlach bel ik terug en ik krijg ‘Kim’ aan de lijn. Ik vertel dat ik gebeld ben vanaf dit nummer. ‘Kim’ zegt: “Ik ga even voor je kijken. Wat is uw geboortedatum?”. Die geef ik en dan vraag ‘Kim’: “Meneer Verriet?”. Ik beaam dat. “Dan heb ik een oproep voor u voor een operatie. U wordt op 6 april verwacht in het ziekenhuis.” Ik kan een schreeuw van vreugde nog net bedwingen. Met een grote glimlach van oor tot oor op mijn gezicht handelen we de details verder af en ik hang op.

Nu begint het echt, realiseer ik me. Ik loop naar de weegschaal om mezelf te wegen: 139,7 kilo. Terwijl ik op de weegschaal sta realiseer ik me dat ik gisteravond mijn allerlaatste ‘normale’ maaltijd heb gegeten. Ik had pasta gemaakt met lekker veel groente. Ik weet nog dat ik een tweede keer had opgeschept. Ook iets wat ik nooit meer zal kunnen. Vanaf vandaag begint namelijk de voorbereiding van de operatie.

Ik moet, om mijn lever te laten krimpen, vanaf volgende week woensdag, gaan ‘shaken’. Drie shakes per dag en verder alleen maar rauwkost, water, thee en koffie. Daar ga ik natuurlijk al van afvallen, dat kan niet anders. Ik hoop dat mijn energieniveau het sporten blijft toelaten. Misschien dat die speciale multivitaminen, die ik vanaf nu in moet nemen, het energieverlies wat compenseren.

Blij breng ik mijn gezin en familie op de hoogte. Iedereen is blij voor me, mijn moeder zelfs opgelucht. Het gaat beginnen, langzaam aan sluit ik mijn huidige leven af en bereid me voor op mijn volgende leven. Zo voelt het echt!

Foto door Esther Bekker

17 maart 2022

Ik kom beneden en Franka vraagt wat ik die avond wil eten. Ik weet het zo snel even niet. Dan kijkt ze me indringend aan. “Ik zou er maar even over nadenken want je kunt nog maar zes keer ‘normaal’ eten.”

Op dat moment dringt het besef bij me binnen. De rest van mijn leven gaat er vanaf as woensdag anders uit zien. Ik wist het wel, maar besefte het niet. Nooit meer normale porties, sommige dingen kan ik echt nooit meer eten.

Ik neem echt de tijd om na te denken over wat ik absoluut nog wil eten vóór de 23e:

·        Roerbakgroenten met Terriyakki-saus, kip en wok noedels,

·        Shoarma,

·        Kibbeling,

·        Pizza,

·        Pasta en

·        Risotto.

23 maart 2022

Vanaf vandaag mag ik niet meer eten. Mijn drie maaltijden moet ik vervangen door shakes, verder mag ik alleen water, koffie, thee, limonade en bouillon. Oh ja, ik mag onbeperkt rauwkost, zonder dressing.

De afgelopen week heb ik bij iedere maaltijd heel bewust genoten. De laatste keer shoarma. De laatste keer kibbeling. Dat kan na de operatie namelijk echt niet meer, zo is mij vertelt.

Gisteravond mijn laatste maaltijd gegeten, de risotto. Ik had er nog, ook voor de laatste keer, een lekker wijntje bij geopend. Vanaf vandaag, zo heb ik besloten, ga ik alcoholvrij door het leven. Beter helemaal niet drinken dan soms slechts een paar slokjes, zo is mijn redenatie. Wel zo overzichtelijk.

Deze dag gaat het goed, hoewel ik op woensdag altijd voor mijn moeder kook. Dat gaat me iets te ver, vanavond. Ik app haar of ze voor haar eigen eten wil zorgen. “Ik kom wel een spelletje doen!”.

Ik heb het gelukkig erg druk vandaag, dus om aan eten te denken heb ik geen tijd. Ik besluit ’s avonds wel wat eerder naar bed te gaan dan normaal. Slapend heb ik geen honger.

24 maart 2022

Vandaag weer een foto-shoot bij Esther Bekker in Alkmaar. In de auto erheen (1,5 uur rijden) bedenk ik mij dat dit de laatste is voor de operatie. De shoot hierna ben ik, als het goed is, al wat afgevallen. De volgende shoot zal ongeveer vijf weken na de operatie zijn. ‘Hoeveel zal ik dan al afgevallen zijn? Zou je het dan al kunnen zien op de foto’s?’ Dat soort vragen schieten door me heen.

25 maart 2022

Vandaag heb ik 14 telefoongesprekken in mijn agenda staan en tussendoor wil ik graag de vrije trainingen van de Formule 1 bekijken. Een drukke dag dus.

Ik merk dat het hongergevoel al begint af te nemen, of komt dat omdat ik door de drukke agenda afgeleid ben?

’s Avonds op de bank krijg ik het toch weer moeilijk. Jaloers kijk ik naar Franka die geniet van haar welverdiende wijntje. Ik doe het niet, want ik weet dat als ik een wijntje neem ik mezelf nog moeilijker kan beheersen om iets te snacken.

Als ik uiteindelijk naar bed ga, zonder gesnoept of gedronken te hebben, ben ik stiekem best trots op mezelf. Ik kan het wel!

26 maart 2022

Het niet eten begint zijn tol te eisen. Ik heb weinig energie en word er niet vrolijker op. Op het boodschappenlijstje op het aanrecht schrijf ik:

–         Veel bouillon

–         Komkommer

–         Worteltjes

–         Diverse bakjes rauwkost

–         Aanmaaklimonade

Ik kan niet wachten tot de operatie. Mij is verzekerd dat ik na de operatie nauwelijks meer een hongergevoel zal hebben. Daar kijk ik echt naar uit! Vanmiddag gaat Franka naar een feest waarvan ze pas vanavond laat terugkomt. Normaal zou ik dat jammer vinden, ik geniet van onze avonden samen, nog steeds. Vandaag vind ik het, eerlijk gezegd, helemaal niet zo erg. Vanavond wordt minder lastig dan gisteravond, omdat ik haar niet zie drinken, eten en snoepen. Ik weet dat ik er gewoon doorheen moet, zij hoeft zich natuurlijk niet aan te passen voor mij. Toch ga ik genieten van een avondje alleen op de bank, lekker met een actiefilm die zij normaal niet wil kijken!

30 maart 2022

Nog een week en dan is het zover. Ik ben nu een week aan het shaken en ben al 3,2 kilo afgevallen. Een druppel op een gloeiende plaat, zou je kunnen zeggen, maar ik merk het verschil echt!

Vannacht werd ik wakker en moest plassen. Ik stapte uit bed om naar de badkamer te lopen. Ineens realiseerde ik me dat het uit bed stappen veel vloeiender ging dan eerder.

Vanochtend realiseerde ik me ook dat ik al twee dagen eigenlijk geen rugklachten meer heb. Misschien zit het tussen de oren, maar dat maakt me niet echt uit. Het is fijn om na maanden van pijn klachtenvrij te zijn.

2 april 2022

De shakes en bouillon komen inmiddels mijn neus uit. Gelukkig vormen de cherry-tomaatjes, komkommer en worteltjes een welkome afwisseling.

Er word me steeds vaker gevraagd of ik niet zenuwachtig ben voor de operatie of het spannend vind. Gek genoeg is dat niet het geval. Het is geen kleine ingreep, toch maak ik me totaal geen zorgen. Zou dat nog komen of word ik woensdag zo relaxed de ok ingereden? We gaan het zien…..

5 april

De zenuwen nemen toe. Morgen is het zover. De volgende nieuwsbrief mijn belevenissen vanaf 6 april en de eerste resultaten.

Foto door Esther Bekker

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 3)

De ongemakken achter de lach

Deze week ben ik met mijn gezin, zus en zwager op de jaarlijkse ski-vakantie in Oostenrijk. Skiën is mijn lust en mijn leven. Niets is mooier dan op twee latten de besneeuwde berg te bedwingen. Toch wist ik, voordat we gingen, al dat ik dit jaar niet zou gaan skiën.

Ik durf niet. Bang voor (nog meer) blessures. Dat brengt mij ertoe om het thema van deze nieuwsbrief de ongemakken van overgewicht te bespreken. Ik heb hier lang over nagedacht, want ik merk dat ik, wat dit betreft, toch last van schaamte heb. Ik schaam me dat ik het zo ver heb laten komen, wetende wat de consequenties zouden zijn… Ik schaam me te moeten toegeven dat ik niet meer in staat ben om mijn schoenen normaal te strikken.

Mensen kennen mij als het goedlachse, gezellige, Brabantse dikkertje. Altijd lachend, met een grolletje, grapje etc. Er zijn er maar weinig die weten wat er achter die lach schuil gaat.

Maar laten we acht maanden terug gaan in de tijd. Ik had mijn eerste screening in het ziekenhuis gehad om in aanmerking te komen voor een maagverkleining. De uitslag was negatief, ondanks mijn verhoogde bloeddruk, suiker, hartkloppingen en rugpijn. Al deze klachten waren volgens mijn huisarts gerelateerd aan mijn overgewicht. Ik werd, in eerste instantie, afgewezen omdat ik een te onregelmatig eetpatroon had en te weinig aan beweging deed. Ik moest eerst in therapie.

Ik moest in therapie om te werken aan mijn eetpatroon te werken. Super gemotiveerd ging ik met haar adviezen aan de slag. Drie maanden later was de therapeute wat dat betreft tevreden. Nu nog mijn beweging. Ze beloofde me dat als ik liet zien dat ik minimaal twee keer in de week ging sporten om aan mijn conditie te werken, ze me goed zou keuren voor de operatie. Dat was voldoende om mij aan te sporen en me in te schrijven bij de sportschool.

Tijdens de inschrijving had ik een gesprek met mijn personal coach. Ze vroeg me naar mijn lichamelijke ongemakken. Ik schrok zelf van de lengte van de lijst:

  1. Slaapapneu
  2. Rugklachten
  3. Overmatige transpiratie
  4. Hartkloppingen
  5. Belabberde conditie
  6. Last van mijn knieën
  7. Slechte stoelgang

Toen ik klaar was met mijn lijst begon ze vragen te stellen. “Kun je nog wel zelf je veters strikken?”, vroeg ze. Ik schrok. Dat ging sinds een paar maanden inderdaad een stuk lastiger. “Uh, nog net”, antwoordde ik. “Hoe lang kun je lopen?”. “Ik merk inderdaad dat ik steeds minder lang met de hond kan wandelen.” “Hoe is het met opstaan uit bed? Gaat dat nog gemakkelijk?” Het was duidelijk dat ze wist waar ze het over had. Ze stelde de ene pijnlijke vraag na de andere. Allemaal ongemakken die voor mij al zo gewoon waren geworden dat ik er niet meer bij stil stond! Ook de meest gênante vraag werd mij niet bespaard: “Kun je je billen nog achterlangs afvegen, na het poepen of doe je dat al voorlangs?” Met het schaamrood op mijn kaken moest ik toegeven dat dat inderdaad niet meer normaal ging.

Foto door Esther Bekker

Inmiddels ben ik ruim drie maanden in de sportschool, onder haar begeleiding, aan het sporten. Twee à drie keer in de week. Ik merk de vooruitgang. Ik begin het zelfs leuk te vinden, als zal ik dat nooit toegeven aan mijn personal coach! Elke keer kom ik volledig gesloopt en doorweekt thuis, maar ben dan wel voldaan. Bijna trots op mezelf.

Drie weken geleden vertelde ik haar dat ik, tijdens de carnavalsvakantie, zou gaan skiën. Ze schoot in de lach…. “Je bedoelt dat je op vakantie gaat naar een wintersportgebied?”, vroeg ze. Even keek ik haar aan, ik moest er even over nadenken. “Jij gaat echt niet skiën!” zei ze. “Dat kan jouw lichaam nog helemaal niet aan, Koert. Ja, je bent super goed bezig, maar skiën is echt nog niet verstandig. Je bent te zwaar voor je knieën en je rug is nog te gevoelig. Ik vind het onverantwoord.”

Natuurlijk wist ik ergens al lang dat ze gelijk had, maar om het zo te horen…. Toen ik thuis kwam, heb ik even onder de douche staan huilen. Het was goed dat mij de spiegel werd voorgehouden. Het zou ook onverantwoord zijn geweest. Dat blijkt vandaag maar weer eens. Ik moet voor het gezelschap boodschappen doen want de rest is op de berg. Ik heb een boodschappenlijstje gekregen en ga naar de supermarkt. Het duurt ongeveer 15 minuten om alle dingen van het lijstje in mijn wagentje te doen. Vervolgens loop ik naar de auto om alles in te laden. Daarna zou ik sigaretten halen voor mijn zus, in de tabakswinkel tegenover de supermarkt. Ik moet eerst 10 minuten in de auto zitten om mijn rug rust te gunnen……

Met tranen in mijn ogen zit ik, in ons gehuurde huisje, naar boven te kijken. Naar de berg waar ik zo vaak heerlijk heb genoten van het skiën en het gezelschap. Ik hou me staande met de wetenschap dat dit het eerste en het laatste jaar is dat ik op wintersportvakantie ga om niet te gaan skiën. Volgend jaar gaan we weer, waarschijnlijk weer naar dit huisje, maar dan sta ik, zeker weten, weer vrolijk en lachend op de latten.

Om jullie even een update te geven. Ik sta nog steeds op de wachtlijst. Door Covid hebben de operaties lange tijd stil gelegen waardoor de wachtlijst is opgelopen. Niemand kan nog vertellen wanneer de operatie ongeveer zal gaan plaatsvinden. Ik ga ‘vrolijk’ door met sporten en letten op mijn eetpatroon. Vol goede moed wacht ik af en ben al druk bezig het onderwerp voor de volgende nieuwsbrief te bedenken!

Foto door Esther Bekker

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 2)

Foto door Esther Bekker

Hoe het zover kwam

Dit verhaal begint in 1993. Voor die tijd was ik slank, en sportief. Ik at altijd thuis en mijn moeder kookte iedere dag gezond. Verder sportte ik meerdere malen in de week, vooral tennis, maar soms ook fitness, zwemmen, etc. Verder fietste ik iedere dag naar school. Deze combinatie zorgde ervoor dat ik op gewicht bleef, ondanks dat ik regelmatig met mijn vrienden ging stappen en bier dronk en van chocolade hield. Mijn ouders waren van de oude stempel, je kent dat wellicht wel, 1x in de week chips (één bakje) en alleen in het weekend frisdrank.

In 1993, na de middelbare school, verlaat ik mijn ouderlijk huis om te gaan studeren in Rotterdam. Al snel vond ik een kamer, nou ja, flinke kledingkast. Het is een kleine kamer in het appartement van Claire en Harold. Daar mocht ik regelmatig mee-eten, maar ik at ook vaak niet mee. Dan at ik chinees, friet, shoarma etc. Ook begon ik mijn ontbijt vaker over te slaan. Kortom mijn eetgewoonten gingen al snel achteruit. Ook ging ik minder sporten en nam de metro naar de universiteit in plaats van de fiets.

Ik begon te groeien…

Foto door Esther Bekker

Langzaam maar zeker werd ik steeds zwaarder. Ik had het zelf eerst helemaal niet in de gaten, maar mijn moeder zag het als ik in het weekend thuis kwam. Eerst zei ze er niets van, maar later begon ze er steeds vaker opmerkingen over te maken. Ik maakte me geen zorgen. Dat zou wel los lopen……

Na een jaar was ik van slank naar een klein buikje gegroeid. In de zomervakantie ging ik op zoek naar een kamer voor mezelf alleen. Ik vond een fantastische studentenkamer in een studentenflat. De grootste studentenkamer die ik ooit had gezien! Ik moest de keuken, badkamer en toilet delen met twee andere studenten, gezellig! Een goede vriend woonde in dezelfde flat. Super leuk! Steeds vaker gingen we op stap en koken kwam er maar weinig van. Je begrijpt het al, de eetgewoonten werden slechter en slechter. Ontbijten deed ik eigenlijk nooit meer en de lunch sloeg ik ook vaak over. Met het avondeten als eerste maaltijd lagen ’s avonds de snacks me aanlokkelijk aan te kijken. Niemand die me corrigeerde als ik avond na avond wijn dronk, chips en chocolade at. Ik wist wel dat het niet goed was, maar ach, ik was student, toch? Steeds meer bier, wijn en fastfood. De kilo’s vlogen eraan in die tijd. Aan het eind van mijn studie woog ik bijna 100 kilo.

Snoepen deed ik stiekem….

Foto door Esther Bekker

Inmiddels had ik een vriendin, mijn huidige vrouw, en woonden we samen in een appartement in Rotterdam. Ik sloeg nog steeds het ontbijt en de lunch over. Het avondeten was vaak wel wat gezonder dan de afgelopen jaren. Ik ging minder bier drinken, maar meer wijn. Snoepen deed ik nog steeds maar vooral stiekem. Ik schaamde me ervoor, omdat ik wist hoe slecht het was en hoeveel ik at. Als mijn vriendin erachter kwam, voelde ik me echt betrapt. Als mijn vriendin vond dat ik te dik werd, dan ging ik even lijnen, meer de kilo’s die ik zo kwijt raakte kwamen er na het lijnen, net zo snel weer aan.

10 Februari 1999 vroeg ik Franka ten huwelijk. De trouwdatum werd vastgesteld op 1 juni 2001. Om er een beetje leuk uit te zien op mijn trouwdag ging ik lijnen en op mijn trouwdag woog ik ongeveer 85 kilo.

Ik zag er, net als Franka, uit om door een ringetje te halen, al zeg ik het zelf….

Het leek wel alsof ik ook zwanger was…

Tot 2005 bleef mijn gewicht redelijk constant. Tot Franka zwanger werd van ons eerste kindje. Gedurende de zwangerschap kwam ik minimaal net zoveel aan als Franka. Het leek wel alsof ik ook zwanger was. Waar bij Franka de kilo’s na de bevalling langzaam weer verdwenen bleven ze bij mij ‘plakken’. Bij de tweede zwangerschap, in 2007, herhaalde dit tafereel zich weer. Ik groeide nog verder.

Rond 2010 besloot ik, voor het eerst, rigoureus af te gaan vallen. Ik ging het Cambridge dieet volgen. Maandenlang leefde ik van uitsluitend 3 shakes per dag. De kilo’s vlogen eraf en uiteindelijk was ik 25 kilo afgevallen en woog ik weer 90 kilo. Wat was ik trots op mezelf! Dat had ik maar mooi gedaan….

Naarmate de tijd verstreek kwamen de kilo’s langzaamaan terug. Van 95, naar 98, naar 102 kilo et cetera. Totdat ik ruim 115 kilo woog en voor de tweede keer het Cambridge dieet ging volgen. Dit keer gecombineerd met sporten in een warmtecabine. Ik hield het weliswaar minder lang vol, maar viel in korte tijd toch 18 kilo af! Vastbesloten om het zo te houden ging ik nog even door met dat sporten nadat ik met het diëten was gestopt.

Franka begon te klagen over mijn gesnurk…

Dit keer kwamen de kilo’s nog sneller terug (plus een beetje) en binnen het jaar woog ik ongeveer 120 kilo. Ik was gestopt met mezelf te wegen omdat ik niet wilde zien wat de weegschaal aangaf. Franka begon te klagen over mijn gesnurk en regelmatig sliep ze hierdoor in een andere kamer. Ik kocht een snurkbeugel en dat hielp gelukkig. Langzaam maar zeker werd ik steeds zwaarder, ieder jaar een kilo of wat. Logisch ook want ik ontbeet nog steeds niet, lunchte niet, snackte dagelijks en sportte niet. Ik had ook nog eens een zittend beroep, dus beweging had ik nauwelijks.

Als mijn overgewicht al ter sprake kwam dan hield ik voor de buitenwereld een masker op. Alsof het mij niets deed. Alsof ik gelukkig was. Dit was natuurlijk niet waar, maar er waren momenten dat ik er zelf ook in geloofde.

Op een gegeven moment kwamen de lichamelijke ongemakken….

Dit ging een behoorlijk lange tijd goed. Franka klaagde wel steeds meer over mijn gesnurk, maar dat wuifde ik weg met een grapje. Ik nam het niet zo serieus, ondanks dat ze vrijwel iedere avond in een ander bed ging liggen om toch een paar uur slaap te kunnen pakken. Totdat ik merkte dat ik eigenlijk 24 uur per dag moe was. Gesloopt eigenlijk. Het maakte niet uit hoe vroeg ik naar bed ging. Hoeveel uur ik sliep. Ik kon ieder moment van de dag een dutje doen. Ik kon niet meer. Er moest iets gebeuren! Ik ging naar de huisarts met mijn verhaal en deze verwees me door naar een ‘slaapkliniek’.

Na wat onderzoeken bleek dat ik een ernstige vorm van slaapapneu had. Ik werd, gemiddeld, 45 keer per uur wakker doordat ik te weinig zuurstof binnenkreeg. Op die manier rust je dus nooit uit! Een belangrijke oorzaak hiervan bleek mijn overgewicht. Tijdens deze onderzoeken bleek ik ook een verhoogde bloeddruk te hebben. Van de slaapkliniek kreeg ik een apparaatje dat mij ’s nachts helpt bij het ademhalen waardoor ik geen ademstops meer krijg. Vanaf de eerste nacht merkte ik een wereld van verschil en Franka ook!

Bezorgd over de verhoogde bloeddruk ging ik weer naar de huisarts. Na wat verdere onderzoeken bleek er nog meer mis. Te hoge suiker en ongelijke bloeddruk links en rechts. Ook deze klachten kon je wijten aan mijn overgewicht. De huisarts gaf aan dat ik hier echt iets aan moest gaan doen, anders zou het niet zo heel lang meer goed gaan. Toen ik hem vroeg naar de mogelijkheden voor een maagverkleining bleek mijn BMI nog niet hoog genoeg. Hij verwees me naar de praktijkondersteuner om te praten over een verandering in mijn levensstijl om zo de bloeddruk en de suiker naar beneden te krijgen.

Door Corona kwam alles in een stroomversnelling

Nog voor mijn eerste afspraak met de praktijkondersteuner werd Nederland voor het eerst op slot gegooid in verband met Corona. Ongeveer tegelijkertijd kreeg ik enorme rugklachten. Ik kon nauwelijks meer lopen of staan. Zelfs het dagelijkse rondje met de hond was teveel geworden. Doordat ik nog minder beweging kreeg, kwam ik weer aan. Toen ik uiteindelijk bij de praktijkondersteuner terecht kon bleek mijn BMI voldoende voor een maagverkleining. Diverse gesprekken met de praktijkondersteuner en de huisarts later kwamen we tot de conclusie dat deze weg voor mij waarschijnlijk de beste was. Ik kreeg mijn verwijzing voor de obesitas kliniek!

Hierover vertel ik meer in mijn volgende blog..

25 jaar strijd tegen de kilo’s (deel 1)

photo :Joke Schut Photography

Ik ben te dik!

Sterker nog: ik heb morbide obesitas.

Behalve dat dat slecht is voor mijn gezondheid ondervind ik daar dagelijks steeds meer hinder van.

Dit is natuurlijk niet opeens ontstaan.

Al sinds mijn 18e

Vanaf het moment dat ik ging studeren ben ik gaan ‘groeien’. Het studentenleven was niet goed voor mijn levensstijl. Ik stopte met sporten, at niet meer zo gezond, ging meer en vaker bier drinken etc.

Langzaam maar zeker

Ieder jaar kwam er wel een paar kilo bij. Regelmatig heb ik op allerlei manieren geprobeerd hier iets aan te doen. Meer bewegen, lijnen, crashdiëten et cetera. Het hielp allemaal, in meer of mindere mate, op de korte termijn, maar op de lange termijn hielp niets.

25 jaar later

Inmiddels zijn we ruim 25 jaar verder en is de optelsom van die kilootjes die er ieder jaar bijgekomen zijn een enorme berg kilo’s geworden. Vertrouwen dat ik deze kilo’s permanent kwijt kan raken door sporten en gezonder leven is er niet meer. Daarvoor moet ik te veel kilo’s kwijtraken.

Mijn lijf vindt het te zwaar worden

Na zoveel jaren teveel gewicht mee te hebben gedragen begint mijn lijf ook aan te geven dat hij het niet meer zo leuk vindt. Steeds meer ongemakken steken de kop op. Dit in combinatie met zorgen over Corona hebben mij vorig jaar aangespoord om stappen te gaan zetten.

Maagverkleining

In overleg met mijn huisarts hebben we besloten dat, in mijn geval, een maagverkleining de beste weg is. Een paar maanden geleden heb ik de eerste screening gehad. Toen was mijn dagritme nog te onregelmatig om een langdurig goed effect te verwachten van deze ingreep. Ik werd doorverwezen naar een gedragstherapeut.

Gedragstherapeut

Samen met deze therapeut hebben we meer structuur aangebracht in mijn eetgewoonten en dagindeling. Ik ben begonnen met twee keer in de week te gaan sporten.

Uiteindelijk heeft ze mijn aanvraag geaccordeerd.

Volgende stap

Vandaag is het de dag van de volgende stap. Ik sta officieel op de wachtlijst voor de ingreep. Vandaag krijg ik te horen hoe lang de wachtlijst is, hoe de operatie precies in zijn werk gaat en gaan ze kijken hoe ik er lichamelijk precies voor sta, qua conditie, gesteldheid etc.

Waarom ik dit vertel…

Ik deel dit hier omdat deze strijd tegen de kilo’s inmiddels een onderdeel uitmaakt van wie ik ben. Maar ook om duidelijk te maken dat je niet moet opgeven! Als je je doel probeert te bereiken en het lukt niet op de ene manier, probeer het dan op een andere manier!

Moedig

Laat je door niets of niemand tegenhouden maar schroom ook niet om op een gegeven moment hulp in te schakelen als het je in je eentje niet lukt.

Of het nou om iets persoonlijks of zakelijks gaat: Om hulp vragen is geen falen!