Gratis verzending vanaf €35,-
Unieke producten
Milieuvriendelijk, hoogste kwaliteit
Professioneel advies: 085 - 743 03 12

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 3)

2 maart 2022

De ongemakken achter de lach

Deze week ben ik met mijn gezin, zus en zwager op de jaarlijkse ski-vakantie in Oostenrijk. Skiën is mijn lust en mijn leven. Niets is mooier dan op twee latten de besneeuwde berg te bedwingen. Toch wist ik, voordat we gingen, al dat ik dit jaar niet zou gaan skiën.

Ik durf niet. Bang voor (nog meer) blessures. Dat brengt mij ertoe om het thema van deze nieuwsbrief de ongemakken van overgewicht te bespreken. Ik heb hier lang over nagedacht, want ik merk dat ik, wat dit betreft, toch last van schaamte heb. Ik schaam me dat ik het zo ver heb laten komen, wetende wat de consequenties zouden zijn… Ik schaam me te moeten toegeven dat ik niet meer in staat ben om mijn schoenen normaal te strikken.

Mensen kennen mij als het goedlachse, gezellige, Brabantse dikkertje. Altijd lachend, met een grolletje, grapje etc. Er zijn er maar weinig die weten wat er achter die lach schuil gaat.

Maar laten we acht maanden terug gaan in de tijd. Ik had mijn eerste screening in het ziekenhuis gehad om in aanmerking te komen voor een maagverkleining. De uitslag was negatief, ondanks mijn verhoogde bloeddruk, suiker, hartkloppingen en rugpijn. Al deze klachten waren volgens mijn huisarts gerelateerd aan mijn overgewicht. Ik werd, in eerste instantie, afgewezen omdat ik een te onregelmatig eetpatroon had en te weinig aan beweging deed. Ik moest eerst in therapie.

Ik moest in therapie om te werken aan mijn eetpatroon te werken. Super gemotiveerd ging ik met haar adviezen aan de slag. Drie maanden later was de therapeute wat dat betreft tevreden. Nu nog mijn beweging. Ze beloofde me dat als ik liet zien dat ik minimaal twee keer in de week ging sporten om aan mijn conditie te werken, ze me goed zou keuren voor de operatie. Dat was voldoende om mij aan te sporen en me in te schrijven bij de sportschool.

Tijdens de inschrijving had ik een gesprek met mijn personal coach. Ze vroeg me naar mijn lichamelijke ongemakken. Ik schrok zelf van de lengte van de lijst:

  1. Slaapapneu
  2. Rugklachten
  3. Overmatige transpiratie
  4. Hartkloppingen
  5. Belabberde conditie
  6. Last van mijn knieën
  7. Slechte stoelgang

Toen ik klaar was met mijn lijst begon ze vragen te stellen. “Kun je nog wel zelf je veters strikken?”, vroeg ze. Ik schrok. Dat ging sinds een paar maanden inderdaad een stuk lastiger. “Uh, nog net”, antwoordde ik. “Hoe lang kun je lopen?”. “Ik merk inderdaad dat ik steeds minder lang met de hond kan wandelen.” “Hoe is het met opstaan uit bed? Gaat dat nog gemakkelijk?” Het was duidelijk dat ze wist waar ze het over had. Ze stelde de ene pijnlijke vraag na de andere. Allemaal ongemakken die voor mij al zo gewoon waren geworden dat ik er niet meer bij stil stond! Ook de meest gênante vraag werd mij niet bespaard: “Kun je je billen nog achterlangs afvegen, na het poepen of doe je dat al voorlangs?” Met het schaamrood op mijn kaken moest ik toegeven dat dat inderdaad niet meer normaal ging.

Foto door Esther Bekker

Inmiddels ben ik ruim drie maanden in de sportschool, onder haar begeleiding, aan het sporten. Twee à drie keer in de week. Ik merk de vooruitgang. Ik begin het zelfs leuk te vinden, als zal ik dat nooit toegeven aan mijn personal coach! Elke keer kom ik volledig gesloopt en doorweekt thuis, maar ben dan wel voldaan. Bijna trots op mezelf.

Drie weken geleden vertelde ik haar dat ik, tijdens de carnavalsvakantie, zou gaan skiën. Ze schoot in de lach…. “Je bedoelt dat je op vakantie gaat naar een wintersportgebied?”, vroeg ze. Even keek ik haar aan, ik moest er even over nadenken. “Jij gaat echt niet skiën!” zei ze. “Dat kan jouw lichaam nog helemaal niet aan, Koert. Ja, je bent super goed bezig, maar skiën is echt nog niet verstandig. Je bent te zwaar voor je knieën en je rug is nog te gevoelig. Ik vind het onverantwoord.”

Natuurlijk wist ik ergens al lang dat ze gelijk had, maar om het zo te horen…. Toen ik thuis kwam, heb ik even onder de douche staan huilen. Het was goed dat mij de spiegel werd voorgehouden. Het zou ook onverantwoord zijn geweest. Dat blijkt vandaag maar weer eens. Ik moet voor het gezelschap boodschappen doen want de rest is op de berg. Ik heb een boodschappenlijstje gekregen en ga naar de supermarkt. Het duurt ongeveer 15 minuten om alle dingen van het lijstje in mijn wagentje te doen. Vervolgens loop ik naar de auto om alles in te laden. Daarna zou ik sigaretten halen voor mijn zus, in de tabakswinkel tegenover de supermarkt. Ik moet eerst 10 minuten in de auto zitten om mijn rug rust te gunnen……

Met tranen in mijn ogen zit ik, in ons gehuurde huisje, naar boven te kijken. Naar de berg waar ik zo vaak heerlijk heb genoten van het skiën en het gezelschap. Ik hou me staande met de wetenschap dat dit het eerste en het laatste jaar is dat ik op wintersportvakantie ga om niet te gaan skiën. Volgend jaar gaan we weer, waarschijnlijk weer naar dit huisje, maar dan sta ik, zeker weten, weer vrolijk en lachend op de latten.

Om jullie even een update te geven. Ik sta nog steeds op de wachtlijst. Door Covid hebben de operaties lange tijd stil gelegen waardoor de wachtlijst is opgelopen. Niemand kan nog vertellen wanneer de operatie ongeveer zal gaan plaatsvinden. Ik ga ‘vrolijk’ door met sporten en letten op mijn eetpatroon. Vol goede moed wacht ik af en ben al druk bezig het onderwerp voor de volgende nieuwsbrief te bedenken!

Foto door Esther Bekker

Gerelateerde artikelen

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 8)

-

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 7)

-

Koert Verriet

#LetsConnect

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.