Gratis verzending vanaf €35,-
Unieke producten
Milieuvriendelijk, hoogste kwaliteit
Professioneel advies: 085 - 743 03 12

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 5)

19 mei 2022

De eerste weken na de operatie…

Woensdag 6 april was het eindelijk zover…. Maanden van voorbereiding, werken aan mezelf en wachtlijst achter de rug om tot dit punt te komen. De start van Koert 2.0. Achteraf gezien klopt dat niet helemaal. De echte start van Koert 2.0 heeft al plaats gevonden op 24 december 2019. Dat was het moment waarop ik besloot om voor mezelf te gaan kiezen en me niet meer te laten tegenhouden door wie dan ook. Koert 2.0 is namelijk niet alleen een verandering van gewicht, eetgewoonten en beweging. Het is echt een complete verandering van mijn leven, instelling, kijk tegen de wereld en verwachtingen. Maar goed, daarover misschien later meer.

Operatie

Op 6 april zou ik geopereerd worden. De week voor de operatie mocht ik geen vast voedsel meer consumeren en geen alcohol meer drinken. Ik leefde al een week van 3 dieet-shakes op een dag.

Toen ik wakker werd, die woensdag, ging ik, na mijn ochtendplasje, op de weegschaal staan. Ik woog 135,0 kilo. Ik was, door het shaken, in de week ervoor al 4,7 kilo afgevallen. Ik kan me nog herinneren dat ik dacht: “Mooi! Dat is gemakkelijk te onthouden, 135,0 kilo.”

Aangezien ik nuchter in het ziekenhuis moest komen dronk ik die ochtend alleen maar water. Franka, mijn vrouw, zou me rijden en bij me blijven. Of ik na de operatie 1 of meerdere nachten moest blijven was mij nog onduidelijk. Franka was duidelijk zenuwachtig, maar ik was, vreemd genoeg, de rust zelve. Dat zou later die ochtend nog wel veranderen…..

Samen namen we plaats in de wachtkamer om precies op tijd mijn naam te horen. Een intake-gesprekje. Allerlei vragen, die me al eerder eens waren gesteld, maar voor de zekerheid nogmaals werden gesteld. Tijdens dat gesprek werd duidelijk dat ik waarschijnlijk 2 nachten zou moeten blijven. Tenslotte de vraag of ik zenuwachtig was. “Dat begint nu te komen.”, antwoordde ik. Ik kreeg een pilletje om rustig te worden. We mochten terug naar de wachtkamer.

Na een half uurtje begon het pilletje te werken en voelde ik me stoned. Wat voor mijn gevoel 10 minuten later was (maar in werkelijkheid iets meer dan een uur) hoorde ik opnieuw mijn naam. Ze gingen me prepareren voor de ingreep. Ik kreeg hele sexy lange witte sokken en een blauwe jas, van achter open. Voor de rest mocht alles uit, op mijn boxershort na. Niet veel later nam ik afscheid van Franka en werd ik naar een zaal gereden waar de laatste voorbereidingen werden getroffen. Een infuus en controle-apparatuur.

Ik herinner me nog dat ik op de klok keek toen ik de operatiekamer werd ingereden. Kwart over 1. Niet lang daarna ging het licht uit. Toen ik om half 3 mijn ogen open deed was het weer licht en zag ik Franka. “Alles is goed gegaan, lieverd. Hoe voel je je? Oh ja, het is een sleeve geworden i.p.v. een bypass.” Ik hoorde haar praten, maar echt registreren deed ik het niet. Ik merkte wel dat ik gerustgesteld werd door haar stem.

Achter de rug

Tussen 3 en half 4 werd ik een kamer op de afdeling binnengereden. Alles werd aangesloten en ik mocht verder slapen met Franka naast me, op een stoel. Dan weer wakker, dan weer in slaap. Het moet saai geweest zijn voor haar, veel had ik nog niet te zeggen. Rond vijf uur was ik een stuk helderder. De eerste grapjes kwamen alweer mijn mond uit. Ondertussen was ‘Ilse’ ook de kamer opgereden. Zij bleek ook een bariatrische ingreep te hebben ondergaan.

De pijn werd steeds duidelijker. Natuurlijk kreeg ik pijnstilling, maar bij iedere beweging voelde ik de pijn. Water drinken ging goed dus, dat bleek een goed teken. De nacht kwam ik goed door, ondanks dat ik 3 à 4 keer bruut werd gewekt door een alarm dat het infuus leeg was. Dan moest er een verpleegster komen om een nieuw zakje met vocht en pijnstilling op te hangen.

De volgende ochtend kreeg ik bezoek van de arts. Hij legde uit waarom er tijdens de operatie was besloten geen bypass maar een sleeve te doen. Mijn lever was te groot en mijn darmen te kort. Verdere vragen heb ik niet gesteld, ik was, door de pijn, nog niet helder genoeg, denk ik. Later die dag zou zijn assistente nog langs komen om te kijken hoe het ging. Met haar kon ik bespreken of ik die dag nog naar huis wilde, of dat ik liever nog een nachtje wilde blijven.

“Naar huis??? Doe normaal! Met deze pijn?” De pijn was namelijk een stuk erger dan gisteren. Ik belde Franka en vertelde haar dat ik zeker nog een nachtje ging blijven. Gedurende de dag werd me regelmatig iets te eten aangeboden. Eerst bouillon, toen wat magere yoghurt, en tenslotte een beschuitje. Dat ging allemaal goed, in tegenstelling tot Ilse, want bij haar ging het eten helemaal niet!

Gedurende de dag begon ik me steeds beter te voelen en aan het eind van de middag vond ik naar huis gaan, ondanks de pijn, toch wel aanlokkelijk klinken. Lekker naar mijn eigen bed met Franka naast me in plaats van ‘kreunende Ilse’. Franka zou me rond half 8 komen ophalen. Ik had inmiddels al wat wandelingetjes door de hal gemaakt en zag het wel zitten om naar huis te gaan.

Foto door Esther Bekker

Eenmaal thuis

Wennen aan het nieuwe normaal. Dat was mijn taak voor de komende tijd. Ik had duidelijke instructies meegekregen vanuit het ziekenhuis.

  1. Iedere dag een spuit tegen trombose
  2. Iedere dag een rits aan medicijnen en vitaminen slikken
  3. Eerste 2 weken een strikt dieet van gepureerd voedsel
  4. Voldoende drinken
  5. Rustig aan doen
  6. Niets tillen, zwaarder dan 5 kilo
  7. En het ergste: Niet stofzuigen 😉

Het belangrijkste van de dag waren mijn eetmomenten. Drie maaltijden van gepureerd voedsel en 3 tussendoortjes. In totaal dus zes eetmomenten. Dat is nog best wel goed te doen. Het wordt lastiger wanneer je een half uur vóór en een half uur ná ieder eetmoment niets mag drinken en toch voldoende vocht binnen moet krijgen. Dat is behoorlijk plannen, kan ik je vertellen. Ik had allerlei alarmpjes in mijn telefoon gezet om het allemaal bij te houden.

Traplopen en slapen ging in de eerste paar dagen nog moeizaam. Vooral het draaien tijdens de slaap ging eigenlijk niet. Telkens werd ik wakker van de pijn. Gelukkig ging ook dat weer voorbij….

Dit alles was vooral goed vol te houden door de cijfers die de weegschaal me lieten zien…

  • 8/4: 130,9
  • 12/4: 130,1
  • 13/4: 129,6
  • 15/4: 128,4
  • 18/4: 127,0.

Na twee weken

Inmiddels helemaal pijnvrij mocht ik voor het eerst weer vast voedsel gaan eten. Lekker dat dat was! Niet normaal! Kleine muizenhapjes, zo groot als een kiwi. Meer past er niet. Als ik probeer meer te eten blijft het steken in mijn keel. Echt heel bizar.

Wat misschien nog wel bizarder is, is dat ik nooit honger heb. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik moet eten. Anders krijg ik echt te weinig voedingsstoffen binnen en dan gaat het mis. Wat ik dan zoal eet?

Ochtend:

1 volkoren boterham met mager beleg

Tussendoor:

Brinta met 150ml magere melk

Lunch:

1 volkoren boterham met mager beleg

Tussendoor:

1 stuks fruit

Avond:

100 gr. groenten, 75 gr. vlees/vis, 50 gr. aardappelpuree of rijst

Tussendoor:

1 beschuit met magere smeerkaas.

  • 30/4: 125,0
  • 1/5: 124,5
  • 2/5: 124,0
  • 5/5: 123,5
  • 8/5: 122,8
  • 12/5: 122,4
  • 13/5: 121,9
  • 14/5: 121,8
  • 16/5: 121,2
  • 19/5: 120,7

Oh ja, het advies maximaal 1x per week op de weegschaal te gaan staan: mislukt!

Inmiddels

Inmiddels begin ik het zelf ook te zien. Ik word echt veel slanker. Ik pas weer broeken die ik lange tijd niet heb gepast en mijn shirts staan veel minder strak!

Ik sport weer, na zes weken niet hebben kunnen sporten. Ik ben er weer fanatiek tegenaan gegaan. Vorige week 4 dagen gesport, deze week weer. Ik begin het zowaar lekker te vinden!

Sinds de dag van de operatie heb ik me niet meer geschoren, dus mijn baard begint inmiddels ook serieuze vormen aan te nemen. Ook deze is onderdeel van Koert 2.0. Voorheen durfde ik mijn baard niet te laten staan omdat mijn kop al bol genoeg was….

In de volgende nieuwsbrief, onder andere, meer over de andere aspecten van mijn transformatie, de andere onderdelen van Koert 2.0. Feit is: het einddoel komt steeds dichter bij. Voor mijn gevoel zitten we nu op: Koert 1,6.

Foto door Esther Bekker

Gerelateerde artikelen

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 8)

-

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 7)

-

Koert Verriet

#LetsConnect

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.