Gratis verzending vanaf €35,-
Unieke producten
Milieuvriendelijk, hoogste kwaliteit
Professioneel advies: 085 - 743 03 12

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 7)

6 augustus 2022

Grote teen zorgt voor dipje…

Foto door Esther Bekker

We zijn inmiddels ruim 120 dagen verder. Hoe gaat het nu?

Op het moment van schrijven is het 120 dagen geleden dat ik mijn maagverkleinende operatie heb ondergaan. Tot voor kort verliep alles uiterst voorspoedig, niets te klagen. Ondanks alle waarschuwingen die ik voor en na de operatie vanuit het ziekenhuis heb gekregen (“Iedereen krijgt te maken met één of meerdere dipjes!”), had ik er geen rekening meer mee gehouden. Maar ze kregen gelijk….

Oké, eerst even de positieve dingen:

  • 27,5 kilo afgevallen,
  • ruim 3 kledingmaten kleiner,
  • conditie en algehele gezondheid is voelbaar toegenomen,
  • totaal gestopt met alcohol,
  • kan mijn eigen veters weer normaal strikken,
  • sportritme: 6 keer per week naar de sportschool,
  • het leven voelt ‘lichter’.
Foto door Esther Bekker

Klein dingetje…

Maandag 18/7 werd ik wakker met een pijnlijke voet. Het voelde alsof ik mijn voet had gestoten tegen een tafelpoot of zo. Het vreemde was dat ik zeker wist dat dat niet gebeurd was. De pijn was een 4 op een schaal van 10 en ik besloot gewoon te gaan sporten.

Tijdens het sporten had ik er wel last van, maar alles ging nog. Toen ik na het sporten thuis kwam, voelde de pijn als een 6. Mijn voet was rood, warm en dikker. Ik besloot het aan te zien tot de volgende dag.

Dinsdagochtend, bij het wakker worden, voelde de pijn in mijn voet als een 7. Ik besloot een afspraak te maken met de huisarts, waar ik in de middag terecht kon. Tegen de tijd dat ik naar de dokter mocht kon ik niet meer staan op de voet en was de pijn een 8,5.

De huisarts dacht aan jicht, maar wist het niet helemaal zeker. Aangezien de behandeling van jicht anders is dan een gewone ontstoken gewricht moest er bloedonderzoek plaatsvinden. Pijnstilling, anders dan Paracetamol, was niet mogelijk in verband met mijn maagverkleining (Opiaten konden ook, maar daar werd ik niet enthousiast van).De uitslag kwam op woensdag: geen jicht dus antibiotica & pijnstilling.

Door een administratieve fout bij de huisarts kwam het recept pas op vrijdag bij de apotheek waardoor ik toen pas kon beginnen met de antibiotica, de pijnstilling besloot ik niet te nemen.

Zondag 24/7 merkte ik voor het eerst dat de pijn langzaamaan wat minder begon te worden. De roodheid en warmte namen ook af. Vanaf woensdag 27/7 kon ik mijn voet weer steeds meer belasten en vanaf 3/8 kon ik weer redelijk normaal lopen (nog niet te lang want dan begon het weer pijn te doen).

Sporten

Al die tijd was sporten niet mogelijk. Mijn strakke sportschema (ma-vr 07:00-08:00 en za 09:00-10:00) was van de baan. Dit zorgde ervoor dat ik langer in bed bleef liggen. In plaats van 06:15 stond ik nu om 8:15 op. Later opstaan leidde langzaamaan tot later naar bed (00:00 i.p.v. 22:30). Kortom mijn hele schema lag overhoop.

Ik voelde me minder energiek en begon ook minder op mijn eetpatroon te letten. Ik at niet alle maaltijden meer, zoals ik gewend was. Door mijn maagverkleining kon ik niet veel te veel eten, maar slechte dingen blijken wel te gaan (chocolade, chips). Op de weegschaal zag ik dat het afvallen steeds minder hard ging.

Dit alles zorgde ervoor dat ik me niet zo goed voelde. Het begon allemaal met mijn linker grote teen, dit was de trigger. Het leidde tot een verstoring van mijn ritme. Het resultaat: slechter eten, niet meer sporten, minder energie, geen inspiratie voor LinkedIn, kortom: een terugval.

Besluit

Iets kleins als een ontstoken gewrichtje van mijn grote teen kon mij dus helemaal uit balans brengen. Dat was behoorlijk schrikken!

Ik heb het sporten op zeer regelmatige basis nodig om mijn ritme in stand te houden! Om mij goed te voelen. Als ik niet vroeg opsta, is het lastig om mijn eetpatroon aan te passen. Als ik niet sport hoef ik niet vroeg op te staan. Als ik niet vroeg op hoef te staan, hoef ik niet vroeg naar bed. Als ik niet sport heb ik minder energie en inspiratie. Vanochtend nam ik een besluit. Ik zou nooit meer, een klein lichamelijk ongemak, mijn sportritme laten verstoren.

Foto door Esther Bekker

Begin van de strijd

De weg van Morbide Obesitas naar gezond is een lange weg. Dit dipje heeft ervoor gezorgd dat ik me realiseer dat ik aan het begin van de weg sta en nog een lange route te gaan heb. Ondanks dat mijn motivatie enorm is, zijn de nieuwe gewoontes en routines nog onvoldoende ingesleten om bestand te zijn tegen tegenslag. Bij tegenslag moet ik meer moeite doen om mijn stuur recht te houden, om het einddoel in zicht te houden.

Het ‘Grote Teen Dipje’ heeft ervoor gezorgd dat ik op mijn qui-vive ben, meer gefocust ben.

Gerelateerde artikelen

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 8)

-

Mijn strijd tegen de kilo’s (deel 6)

-

Koert Verriet

#LetsConnect

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.